Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Archer. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Archer. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 14 maja 2020

"Synowie fortuny" — politycznie

Tytuł:           Synowie fortuny  
Tytuł oryginału: Sons of Fortune  
Autor:           Jeffrey Archer   
Wydawnictwo:     Prószyński i S-ka
Rok 1. wydania:  2002             

Historie dwóch bliźniaków rozdzielonych tuż po urodzeniu. Ot, dziecko milionerki, dobrodziejki szpitala i sponsorki sprzętu i budynków, umiera, więc ktoś podejmuje decyzję, żeby podmienić je na innego noworodka. W końcu tamtej kobiecie zostanie drugi synek... Chłopcy rosną, idą do szkół, wielokrotnie niemal się spotykają. Ich życia toczą się zaskakująco podobnymi koleinami. Z początku jeden ma pecha tam, gdzie drugi ma farta (daje się uwieść siostrze wybranki i przyłapać jej bratu, przegrywa wybory do szkolnego samorządu). Potem już obaj niejako równolegle wpadają w kłopoty i zwycięsko z nich wychodzą.

Nie wiem, na ile to spaczenie Autora, a na ile amerykańskość środowiska, ale dzieci w szkole są straszliwie rozpolitykowane. I nie chodzi mi tylko o podziały na zwolenników Demokratów i Republikanów. Każde wybory do szkolnego samorządu to wielka sensacja, długa kampania, z agitowaniem, zasięganiem porad u dorosłych i sztabami wyborczymi. Cóż, myśmy samorząd klasowy załatwiali na jednej lekcji wychowawczej i nikt, z kandydatami włącznie, nie wydawał się rozemocjonowany całą sprawą. Wyborów do szkolnego samorządu w ogóle nie pamiętam. Biedne te amerykańskie dzieci — muszą walczyć kłami i pazurami od kołyski. A cisza wyborcza to genialny wynalazek.

Archer ewidentnie wierzy w dominację "nature" nad "nurture". Bez tego bohaterowie nie zachowywaliby się tak zbieżnie. Niby jeden wyrósł na Demokratę, drugi na Republikanina, ale na dobrą sprawę to tylko powierzchowne różnice.

Podejrzanie dużo w książce zbiegów okoliczności i dramatycznych wydarzeń. Ten sam podły szwarccharakter podpada obydwu braciom (do tego wydaje się dziwnie zdeterminowany, żeby szarpać nerwy właśnie im, chociaż niekiedy jego działania są tak wredne, że aż szkodliwe dla zainteresowanego). Zaskakująco wysoka umieralność niemowląt. To w końcu druga połowa dwudziestego wieku w rozwiniętym gospodarczo kraju, a nie średniowiecze.

Trochę naiwnych rozwiązań. Na przykład ci dobrzy zakochują się od pierwszego wejrzenia i na całe życie. Tylko ci źli mają wątpliwości. No dobrze, nie do końca, ale i tak można się głupio poczuć, jeśli człowiek nie pokochał z wzajemnością swojej drugiej połówki przy pierwszej nadarzającej się okazji.

Dużo bohaterów — w końcu otrzymujemy podwójny zestaw najbliższych przyjaciół, żon, dzieci... Trochę się w nich wszystkich gubiłam. Szczególnie, gdy akcja wracała do jakiejś postaci drugoplanowej, która ostatnio pojawiała się kilkadziesiąt stron temu.

Nie zauważyłam wpadek językowych.

czwartek, 16 sierpnia 2018

"Co do grosza" — humorystycznie

Tytuł:           Co do grosza                      
Tytuł oryginału: Not a penny more, not a penny less
Autor:           Jeffrey Archer                    
Wydawnictwo:     Prószyński i S-ka                 
Rok 1. wydania:  1976                              

Pierwsza książka Archera. Pojawia się wątek sensacyjny, jednak jest równoważony sporą dawką humoru. Rekin finansowy, działając na pograniczu prawa, zakłada spółkę praktycznie bez żadnego kapitału. Dzięki starannie stymulowanym przeciekom, ceny akcji szybują w górę. Potentat po kryjomu pozbywa się swoich papierów wartościowych, a w końcu okazuje się, że akcjonariusze pozostali z bezwartościowymi...

Czterej najwięksi udziałowcy, którzy wspólnie utopili około miliona dolarów, postanawiają te pieniądze odkraść. Tak, żeby winowajca w ogóle się nie zorientował. Co do grosza. Bo w końcu każdy jest ekspertem we własnej branży i łatwo mu oskubać laika.

Postacie barwne — każdy z czterech mścicieli jest inny, każdy na swój sposób podchodzi do problemu. Żywo wypadają dialogi między nimi, szczególnie kiedy dogryzają wspólnikowi, który ciągle nie może przedstawić planu na odzyskanie swojej części kasy. Antagonista wyjątkowo niesympatyczny — nie dosyć, że podły i bezwzględny w interesach (zapewne wszyscy milionerzy tak mają), to jeszcze gruby i zadufany — ale chyba nie przerysowany. Trochę smutno, że ma polskie korzenie.

Fabuła niezbyt skomplikowania — oszukani panowie po kolei przystępują do realizacji swoich planów — ale zawiera kilka zakrętów i odpowiedni ładunek zaskoczenia w finale.

Widać, że Autor raczej orientuje się w tym, o czym pisze — świecie finansów i arystokracji. Inne części, skoncentrowane na specyficznych dziedzinach, już nie są tak bogate w szczegóły, chociaż nie rzuca się to w oczy.

Czyta się szybko i przyjemnie. Zresztą, książeczka jest krótka — niewiele ponad 200 stron.

Pod względem językowym mogło być lepiej. Trafiają się zgubione podmioty, literówki, cyfry w dialogach czy usterki w interpunkcji.