Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dostojewski. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dostojewski. Pokaż wszystkie posty

środa, 14 lutego 2018

"Idiota" — przegadane

Tytuł:             Идиот             
Tytuł tłumaczenia: Idiota            
Autor:             Fiodor Dostojewski
Wydawnictwo:       Эксмо             
Rok 1. wydania:    1868-1869         

Książka nie przypadła mi do gustu. Głównie ze względu na brak prawdziwej fabuły. Bohaterowie nic nie robią. Nie żyją, tylko siedzą i gadają o życiu. Boją się czynów, drżą ze strachu przed wywołaniem skandalu... Uknucie intrygi polegającej na zdradzeniu czyjegoś sekretu urasta do rangi przełomowego wydarzenia. A publiczna kłótnia dalekich znajomych napotkanych podczas spaceru to już coś, o czym można plotkować przez cały sezon.

Główny bohater, tytułowy idiota, wzbudza sympatię, jednak nieco wybrakowaną. Sam nie wie, czego właściwie chce, którą kobietę kocha i którą chciałby poślubić. Towarzystwo uznało, że jest narzeczonym Agłai, to niech będzie Agłaja...

Ogólnie jednak książę Myszkin jest niespotykanie szlachetnym człowiekiem. Właśnie to czyni z niego "idiotę" w oczach znajomych. Nie dziwi więc odrzucenie protagonisty. Cóż, takim ludziom nie żyje się łatwo, budzą współczucie, acz najczęściej dopiero po śmierci. Co ciekawie, na pewnym etapie powieść miała nosić tytuł "Książę Chrystus".

Zestawienie niemal świętego Lwa Nikołajewicza ze zwykłymi — głupimi lub podłymi — ludźmi niby mogło budzić rozmaite uczucia. Ale... Kto jest bez grzechu, niech pierwszy wyśmiewa się z Jepanczynów czy Iwolginów. Zirytował mnie jednak chory na gruźlicę Hipolit. Najpierw odczytuje licznie zebranym coś w rodzaju (długiego, nudnego i pełnego dygresji) oświadczenia, duchowego testamentu, na końcu którego oznajmia, że zamierza popełnić samobójstwo. A potem jest zaskoczony, że mu to uniemożliwiają. Szok i niedowierzanie!

Jak w wielu innych powieściach Autora, można dopatrzeć się motywu walki dobra ze wszędobylskim złem. Wątek ponadczasowy, jeszcze długo będzie przewijał się przez literaturę.

Niestety, zabrakło mi jakiegoś nowego spojrzenia na słynną "rosyjską duszę". Ot, stadko zblazowanych arystokratów. Nawet poszaleć zbytnio nie mogą (wygląda na to, że posiadanie utrzymanki to już szczyt możliwości), bo przeszkadza im burżuazyjna troska o opinię. Spędzają więc czas na pogawędkach i plotkach. Dziewczęta za młodu zajmują się sztuką.