Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Murakami. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Murakami. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 7 maja 2017

"Po zmierzchu" — nadmiar opisów

Tytuł:           Po zmierzchu   
Tytuł oryginału: Afutādāku      
Autor:           Haruki Murakami
Wydawnictwo:     MUZA SA        
Rok 1. wydania:  2004           

Realizm magiczny. Akcja, rzecz jasna, rozgrywa się w Japonii, jest trochę odniesień do Kraju Kwitnącej Wiśni, ale nie na scenografii Murakami się koncentruje. Mamy jedność czasu — wszystko wydarza się w ciągu jednej nocy. Interesujący zabieg, niestety, odbywa się kosztem podomykania wątków — pewnych rzeczy nie da się zakończyć w kilka godzin. Zetknęłam się z opiniami, że to jedna ze słabszych powieści tego Autora. Cóż, pewnie jeszcze dam mu szansę.

Książka, chociaż niezbyt długa, bardzo się ciągnęła. Drobiazgowe i powtarzające się opisy, przy których irytowała mnie narracja, narzucająca, do jakich powinnam dojść wniosków: "Po rozejrzeniu się odnosimy wrażenie, że nic się tu nie zmieniło", "Zdaje się, że ma zwyczaj codziennie po skończeniu nocnej pracy i przed powrotem do domu wykonywać samotnie zestaw ćwiczeń na podłodze biura". Obawiam się, że w pierwszym przypadku zauważyłabym zmianę, o której zaraz będzie mowa, a w drugim — nie rozpoznałabym rutyny.

Początkowo dostajemy różne, bardzo luźno połączone wątki. Pewnych związków między nimi można się dość szybko domyślić, ale inne długo pozostają tajemnicą. Nie lubię, kiedy w połowie książki nadal nie wiem, o co chodzi ani do czego dążą bohaterowie. Ot, jedni siedzą i gadają, inni śpią, ktoś tam pracuje.

W pewnym momencie zazgrzytała mi astronomia: o ile mi wiadomo, sierp księżyca ukazuje się albo krótko po zachodzie słońca, albo krótko przed wschodem. Raczej nie powinien wisieć na niebie grubo przed czwartą. A już na pewno nie zachodzi o świcie — to już tylko podczas pełni. Ale może to ta magia...

Na plus pomysł na tytuły poszczególnych rozdziałów. Zamiast nich dostajemy obrazek zegara pokazującego godzinę. Oryginalny wątek i graficznie przyjemny dla oka.

Powieść może pobudzać do refleksji, jednak nie wydaje mi się, że czytelnik otrzymuje jakieś szalenie odkrywcze przesłania.

Pod względem językowym tekst dopracowany, nie mam zastrzeżeń.