Pokazywanie postów oznaczonych etykietą japońska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą japońska. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 19 września 2021

"The Beauty of Everyday Things" — o japońskiej sztuce

Tytuł:          The Beauty of Everyday Things
Autor:          Soetsu Yanagi                
Wydawnictwo:    Penguin Books                
Rok 1. wydania: 1920-1960                    

Zbiór esejów o japońskiej sztuce. Zaczyna się od tematyki związanej z tytułem (dość uniwersalnej i zrozumiałej dla zachodniego odbiorcy), a potem stopniowo przechodzi do coraz bardziej partykularnych zagadnień interesujących Autora. Pojawiają się również osobiste opisy; w jaki sposób Yanagi zetknął się z daną kwestią, jak się czuł w owej chwili...

Z tego powodu pierwsze eseje uważam za najbardziej interesujące. Napisane kilkadziesiąt lat temu (w różnych okresach), ale może jeszcze bardziej aktualne teraz niż w chwili powstania. Później Yanagi bierze na warsztat tematy bardziej japońskie — omawia przykładowe wzory, twórców, techniki... Nie jest to systematyczny przegląd, tylko wybrane przykłady. Ewidentnie kierowane do kogoś, kto już zna tematykę (mnie nazwy wzorów nic nie mówiły) — Autor podaje tylko nazwy, jakby oczekiwał, że samo hasło w zupełności wystarczy.

Ostatnie dwa eseje dotyczą już bardzo szczegółowych kwestii — to list otwarty napisany do Koreańczyków po inwazji Japonii na ich państwo oraz esej poświęcony bliskiemu sercu Autora muzeum rzemiosła. Szczerze mówiąc, te zagadnienia już w ogóle mnie nie obeszły.

Yanagi twierdzi, że w obcowaniu ze sztuką wiedza jest mniej ważna niż piękno. Być może ma rację, ale przy pisaniu książki takie podejście moim zdaniem się nie sprawdza. Autor zawzięcie opisywał swoje doznania, nie definiując przedmiotu, a ja nie potrafiłam sobie go wyobrazić. Co mi po deklaracjach zachwytu, kiedy nie mam pojęcia, jak wygląda na przykład wzór bashofu?

Język raczej poetycki, na swój sposób pasuje do tematyki.

niedziela, 7 maja 2017

"Po zmierzchu" — nadmiar opisów

Tytuł:           Po zmierzchu   
Tytuł oryginału: Afutādāku      
Autor:           Haruki Murakami
Wydawnictwo:     MUZA SA        
Rok 1. wydania:  2004           

Realizm magiczny. Akcja, rzecz jasna, rozgrywa się w Japonii, jest trochę odniesień do Kraju Kwitnącej Wiśni, ale nie na scenografii Murakami się koncentruje. Mamy jedność czasu — wszystko wydarza się w ciągu jednej nocy. Interesujący zabieg, niestety, odbywa się kosztem podomykania wątków — pewnych rzeczy nie da się zakończyć w kilka godzin. Zetknęłam się z opiniami, że to jedna ze słabszych powieści tego Autora. Cóż, pewnie jeszcze dam mu szansę.

Książka, chociaż niezbyt długa, bardzo się ciągnęła. Drobiazgowe i powtarzające się opisy, przy których irytowała mnie narracja, narzucająca, do jakich powinnam dojść wniosków: "Po rozejrzeniu się odnosimy wrażenie, że nic się tu nie zmieniło", "Zdaje się, że ma zwyczaj codziennie po skończeniu nocnej pracy i przed powrotem do domu wykonywać samotnie zestaw ćwiczeń na podłodze biura". Obawiam się, że w pierwszym przypadku zauważyłabym zmianę, o której zaraz będzie mowa, a w drugim — nie rozpoznałabym rutyny.

Początkowo dostajemy różne, bardzo luźno połączone wątki. Pewnych związków między nimi można się dość szybko domyślić, ale inne długo pozostają tajemnicą. Nie lubię, kiedy w połowie książki nadal nie wiem, o co chodzi ani do czego dążą bohaterowie. Ot, jedni siedzą i gadają, inni śpią, ktoś tam pracuje.

W pewnym momencie zazgrzytała mi astronomia: o ile mi wiadomo, sierp księżyca ukazuje się albo krótko po zachodzie słońca, albo krótko przed wschodem. Raczej nie powinien wisieć na niebie grubo przed czwartą. A już na pewno nie zachodzi o świcie — to już tylko podczas pełni. Ale może to ta magia...

Na plus pomysł na tytuły poszczególnych rozdziałów. Zamiast nich dostajemy obrazek zegara pokazującego godzinę. Oryginalny wątek i graficznie przyjemny dla oka.

Powieść może pobudzać do refleksji, jednak nie wydaje mi się, że czytelnik otrzymuje jakieś szalenie odkrywcze przesłania.

Pod względem językowym tekst dopracowany, nie mam zastrzeżeń.