Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Daukszewicz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Daukszewicz. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 11 lutego 2021

"Nareszcie w Dudapeszcie" — zbiór felietonów

Tytuł:       Nareszcie w Dudapeszcie
Autor:       Krzysztof Daukszewicz  
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka      
Rok wydania: 2020                   

Zbiór krótkich kawałków, którym chyba najbliżej do polityki. Niekiedy są datowane i wówczas widać, że zaczynają się na początku 2020 roku, a kończą w okolicy sierpnia. Szkoda, że nie obejmują całego roku, a zwłaszcza października, bo chętnie przeczytałabym, co Daukszewicz sądzi o "wyroku" "trybunału".

Krótkie komentarze do ówczesnej sytuacji, sporo piosenek lub wierszy. Trochę żartów epistolarnych —  oprócz występujących sporadycznie listów do pana hrabiego, również korespondencja z synem. Zdaje się, że naprawdę pisał je syn Autora (jest podany jako współautor). Młody udaje fanatyka władzy bezkrytycznie łykającego propagandę, ojciec jeszcze go podkręca. Niekiedy meneliki — historie z życia żuli.

Jak można oczekiwać — sporo odniesień do polityki. Cóż zrobić, czasami władze zapewniają raj satyrykom, a czasami bardzo ostrą konkurencję. A tu jeszcze wyjątkowo zakręcone wybory prezydenckie, taka intensywna kampania... Są również narzekania na bezrobocie wynikające z koronawirusa i kwarantanny. Nie da się ukryć, to nie był udany rok.

Napotkałam kilka nowych dowcipów, więc lekturę można zaliczyć do udanych. Na pewno idzie szybko. Zasadniczo przyjemnie, chociaż czasem włos się jeży, kiedy człowiek wspomina niektóre rzeczy...

Książka ilustrowana obrazkami Pawła Kryńskiego. Podobieństwo do najważniejszych polityków uchwycone znakomicie.

Z wpadek rzucił mi się w oczy tylko tlenek węgla, który jakoby jest potrzebny roślinom. No, według mnie termin "tlenek węgla" oznacza CO, zwany także czadem. A rośliny wolą ditlenek (po staremu dwutlenek) węgla.

niedziela, 2 października 2016

"Między Worłujem a Przyszłozbożem" — zwietrzałe żarty

Tytuł:       Między Worłujem a Przyszłozbożem
Autor:       Krzysztof Daukszewicz           
Tom:         I Przyspieszenie                
Wydawnictwo: Hrabia & Ignacy Ltd             
Rok wydania: 1991                            

Zbiór ni to felietonów, ni to skeczów, ni to obserwacji Daukszewicza. Wszystko razem stylizowane na pamiętnik. Od stycznia do lipca.

Cóż, niekiedy humor się starzeje, dowcipy polityczne robią to w tempie błyskawicznym. Z racji diariuszowej stylizacji pojawiają się daty, ale niestety tylko dzień i miesiąc. Żeby odgadnąć rok, trzeba wygrzebywać z pamięci zamierzchłe dzieje albo sprawdzić czas wydania. Określanie głowy państwa przy pomocy słowa "Prezydent" a nie nazwiska jeszcze mi utrudniało orientację.

Od opublikowania książki sporo się na scenie politycznej pozmieniało. Nie wiem, czy przetrwała chociaż jedna partia spośród wspominanych na kartach. Ale niektórzy ludzie nadal aktywni. Uch, ćwierć wieku na arenie — tego żaden umysł nie wytrzyma.

Siłą rzeczy wielu żartów nie rozumiałam. Na przykład nie pamiętam, jak nazywała się partia Tymińskiego (ja i faceta ledwie kojarzę), więc nie mam pojęcia, czy dobrze podejrzewam, że to o nich chodzi w jednym dowcipie. Obawiam się, że robienie książek z czegoś tak ulotnego jak kawały polityczne to pomyłka. No i atmosfera już nie ta... Jedna mucha-komucha nadal bawi. Ponadczasowy owad.

Język mnie straszliwie rozczarował. "Po środku" zamiast "pośrodku", przecinki szaleją, podwójne wykrzykniki... Aż miałam wątpliwości, czy jakikolwiek korektor to widział przed wydrukowaniem. Jakoś nie chce mi się wierzyć, że polszczyzna aż tak ewoluowała od momentu publikacji.