Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dutton. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dutton. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 25 sierpnia 2022

"Mądrość psychopatów" — jak w tytule

Tytuł:           Mądrość psychopatów     
Tytuł oryginału: The Wisdom of Psychopats
Tłumacz          Monika Wyrwas-Wiśniewska
Autor:           Kevin Dutton            
Wydawnictwo:     MUZA S.A.               
Rok 1. wydania:  2012                    

Podtytuł: "lekcja życia pobrana od świętych, szpiegów i seryjnych morderców". Autor stawia tezę, że psychopatia ma zalety i w codziennym życiu mogą one okazać się bardzo przydatne. A w niektórych zawodach  — niezbędne. I mowa tu niekoniecznie o płatnych zabójcach.

Że górne warstwy menedżerskie wykazują skłonności psychopatyczne, to już powszechna wiedza. Prawnicy, handlowcy czy chirurdzy mogą stanowić pewne zaskoczenie, ale jeśli się przez chwilę nad tym zastanowić... Brak empatii dla ofiary przestępstwa, potencjalnego klienta czy krojonego człowieka zapewne bardzo pomaga w wykonywaniu pracy. Ale kapłani? A plasują się w pierwszej dziesiątce najbardziej psychopatycznych zawodów, między policjantami a kucharzami.

Po drugiej stronie spektrum znaleźli się opiekunowie osób niepełnosprawnych, pielęgniarki, terapeuci... Tutaj już szoku i niedowierzania nie było. Chociaż nauczyciele? Na pewno każdy znajdzie przykład, który zaprzeczy ich pozycji. ;-)

Oprócz zestawień zawodów książka zawiera wiele informacji na temat psychopatów; cech ich wyróżniających, metod badania, opisów reakcji na stres itp. Rzeczy te zostały podane w ciekawy sposób. Bilans między opisami spotkanych ludzi a informacjami przypadł mi do gustu  — na tyle dużo pierwszego, żeby czytało się przyjemnie, i wystarczająco dużo drugiego, żebym nie czuła, że marnuję czas. Niektóre doświadczenia uruchamiają wyobraźnię. Nie podejrzewałam, że można tak stymulować mózg, żeby zwykły człowiek miał szansę poczuć się jak psychopata.

Dutton zna wielu psychopatów. Niektórych z racji zawodu, ale innych już od dzieciństwa; ojciec, przyjaciel od przedszkola... Ciekawe, jaki wpływ wywarli na karierę zawodową Autora. Nadal nie rozumiem, dlaczego jakikolwiek dzieciak chciałby zaprzyjaźnić się z małym psychopatą. Może to przykład manipulacji?

Zauważyłam jakąś literówkę, ale wyglądała na sporadyczny wypadek przy pracy.

środa, 14 października 2020

"Zaklinanie umysłu" — perswazyjnie

Tytuł:           Zaklinanie umysłu
Tytuł oryginału: Flipnosis        
Autor:           Kevin Dutton     
Wydawnictwo:     MUZA             
Rok 1. wydania:  2008             

Pełen oryginalny tytuł brzmi: "Flipnosis: The Art of Split-Second Persuasion" i chyba lepiej oddaje treść książki — rozważania, co sprawia, że czasami niektórzy ludzie błyskawicznie przekonują nas do zmiany zdania. Angielska wersja kojarzy się z hipnozą, polska bardziej kładzie nacisk na magię, gubi aspekt szybkości... W tekście tytułowe pojęcie tłumaczone jest jako "flipnoza", więc można było zachować i tytuł.

Nie chcę zdradzać całej treści, wspomnę tylko, że Autor wyróżnia pięć filarów błyskawicznej perswazji. I uważa, że najlepsi w tej sztuce są psychopaci. Nie tylko ci siedzący w więzieniach za gwałty i brutalne morderstwa — także ci na ogół niełamiący prawa, menadżerowie i inni ludzie sukcesu. Pszipadek?

Książka teoretycznie podzielona została na osiem rozdziałów (a te z kolei na kilkustronicowe podrozdziały), ale wykład dość płynnie przechodzi od jednego tematu do następnego, a elementy się zazębiają. W rezultacie trudno stwierdzić, o czym opowiadają poszczególne rozdziały.

Lektura wciąga — Dutton używa barwnego języka, łatwo wczuć się w opisywane sytuacje, wyobrazić sobie pojawiającą się postać (ze szczególnym uwzględnieniem psychopatów, do których Autor wydaje się mieć słabość), nawet zapamiętać niektóre historyjki ilustrujące temat... Cóż, sztuka perswazji w pełnej krasie. A i tematyka interesująca i dotycząca każdego. W końcu reklamy w mediach i billboardy mijane po drodze do pracy to też próba skłonienia nas do czegoś.

Od czasu do czasu jakiś test albo inny sprawdzian umiejętności, który jeszcze bardziej angażuje odbiorcę. W końcu nie każda książka mówi coś o czytelniku, prawda? Niektóre zagrania już znałam, ale ogólnie lektura bardzo przyjemna i wnosząca powiew świeżości.

Można się czepiać, że Dutton odwołuje się głównie do świata anglosaskiego — polityków, naukowców i psychopatów z Wielkiej Brytanii, USA, rzadziej z Australii. Ale amerykańscy prezydenci należą do najbardziej znanych ludzi na świecie.

Garść czarno-białych ilustracji. Trochę rysunków, wykresów i fotografie. Te ostatnie szału nie robią — niewiele widać na czarno-białych zdjęciach przekrojów mózgu, trudno ocenić wielkość źrenic kobiety itd. W tych miejscach przydałby się kolor.

Na końcu zamieszczono dwa załączniki, przypisy, podziękowania, źródła ilustracji oraz indeks.

Nie zauważyłam żadnych wpadek językowych. Znaczy, żadnych niezamierzonych, pomijam przykład pokazujący, jak mózg radzi sobie z literówkami.