Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pjankowa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pjankowa. Pokaż wszystkie posty

środa, 6 grudnia 2017

"Z miłości do prawdy" — rosyjskie fantasy

Tytuł:           Z miłości do prawdy
Tytuł oryginału: Iz ljubwy k istinie
Autor:           Karina Pjankowa    
Wydawnictwo:     Fabryka Słów       
Rok 1. wydania:  2009               

Druga (i wydana w Polsce, i w ogóle) powieść młodej rosyjskiej pisarki. Nie przypadła mi do gustu aż tak, jak debiutanckie "Prawa i powinności". Zabrakło tego humoru, tej tajemniczości, niepewności, jak potoczą się losy bohaterów... A może przeszkadzał mi silniejszy wątek romansowy albo zbyt podobny schemat?

Bohaterka jest tak doskonała i wyjątkowa, że aż nudna. Młoda, ale świetna w swoim fachu, niepokonana, stuprocentowo skuteczna, niezłomna, niezniszczalna, idealnie uprzejma, doskonale władająca magią, przypadkowo dobrze zorientowana w tematyce niezbędnej do aktualnej sprawy... Jedynie bronią słabo włada. Ale po co to jej, skoro przy pomocy czarów potrafi pokonać licznych nasłanych na nią zbirów? Jednak zawsze to jakieś odstępstwo od wymachujących mieczami mięśniaków. Autorka studiowała prawo. Czyżby postać Tyen zawierała rysy autobiograficzne?

Pozostałe postacie zbyt czarno-białe. Albo ktoś jest (wcześniej czy później) po stronie protagonistki i jest dobry, albo próbuje ją zabić. Wielu bohaterów nosi imiona lub nazwiska na literę "R", przez co niekiedy mi się mylili.

Świat to klasyczne fantasy. Jedna nowa rasa — kahe, ale dość mocno podobna do ludzi. Różnią się od nas nieśmiertelnością i zwyczajami. Bo przemieńcy może i nie są popularni, ale oryginalni na pewno nie, szczególnie w fantasy rosyjskiej.

Najciekawsze w książce jest tło — wszechwładny urząd śledczy. Bodajże już w drugiej scenie protagonistka stwierdza, że nawet król nie ma prawa odsunąć jej od prowadzonej sprawy. Instytucja zajmująca się kryminalistami, przesłuchująca więźniów, których sama sobie łapie, nie wahająca się przed użyciem tortur, nie rozpaczająca zbytnio, jeśli ktoś im zejdzie, wzbudzająca strach wśród społeczeństwa... Brzmi znajomo? I śmieszno, i straszno... Tym bardziej, że rosyjscy pisarze często wychodzą z założenia, że to oczywiste rozwiązanie.

Fabuła — jako się rzekło — odrobinę zbyt przewidywalna. Nie w szczegółach, ale w ogólnym kierunku. Za mało zaskoczeń.

Ogólnie: lektura szybka, łatwa i przyjemna, która nie zostaje na długo w głowie.

Za to nie pamiętam poważniejszych usterek językowych.

sobota, 21 maja 2016

"Prawa i powinności" — humorystyczna opowiastka

Tytuł:           Prawa i powinności 
Tytuł oryginału: Права и обязанности
Autor:           Karina Pjankowa    
Wydawnictwo:     Fabryka Słów       
Rok 1. wydania:  2008               

Jedna z moich ulubionych, wielokrotnie czytanych książek.

I trudno mi orzec, co o tym zadecydowało. Niby prościutkie fantasy spod znaku magii i miecza, bez jakichś szalenie oryginalnych pomysłów na fabułę, z wielorasową (z jedynie sporadycznymi, acz istotnymi, odstępstwami od Tolkienowskiego kanonu) gromadą bohaterów wymachujących różnymi rodzajami broni, z kiełkującym romansem, z nieskomplikowanymi, czarno-białymi postaciami. A jednak pozwala się zrelaksować. A jednak opowieść odległa od sztampy.

Zapewne sprawia to humor — ciepły, lekki i wszechobecny. Główny bohater (przeważnie narrator) ma mnóstwo dystansu do siebie, całe pokłady ironii i nie waha się przed jej użyciem.

Zakwalifikowałabym książkę do lektur dla young adults. Autorka nie szafuje ani przemocą (jak na misję bohaterów, trupów pada zaskakująco mało), ani seksem — tu już w ogóle nie wychodzi poza czysto platoniczny romans. Nawet wulgaryzmów nie ma — "najostrzejszy" bluzg używany przez postacie to "dharr". 
Być może wszystko to ma pewien związek z faktem, że w momencie ukazania się książki Pjankowa nie skończyła jeszcze dwudziestu lat. I za to chyba największy szacun, bo powieść jest nieporównywalnie bardziej dojrzała niż na przykład "Eragon" i jego kontynuacje; prawa nieodmiennie łączą się z obowiązkami, bohaterowie mają swoje osobowości — ktoś tam jest chamski, ktoś impulsywny, jeszcze ktoś szlachetny aż do bólu...