Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Simmons. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Simmons. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 23 kwietnia 2020

"Terror" — zimno

Tytuł:           Terror     
Tytuł oryginału: The Terror 
Autor:           Dan Simmons
Wydawnictwo:     Vesper     
Rok 1. wydania:  2007       

Akcja rozgrywa się u północnych wybrzeży obecnej Kanady, mniej więcej w połowie XIX wieku. Wielka Brytania wysyła kolejną wyprawę — w skład której wchodzą statki Terror i Erebus — w celu odkrycia morskiej drogi z Atlantyku na Pacyfik bez konieczności opływania Hornu.

Wyprawa rusza w buńczucznych nastrojach, ale nie ma szczęścia. Pech zaczyna się na przeroście ambicji głównodowodzącego, obejmuje popsute (ale najtańsze) jedzenie w konserwach, a kończy na wyjątkowo niekorzystnej pogodzie. Do tych zwyczajnych katastrof Simmons dokłada jeszcze element nadprzyrodzony.

Książka długa i raczej przygnębiająca, więc czyta się powoli. Ciekawy zabieg z nazwami rozdziałów — każdy zatytułowany jest nazwiskiem jednego z uczestników (do tego Autor podaje daty i współrzędne geograficzne, jeśli dało się je określić), a potem narracja prowadzona jest z jego punktu widzenia. Na przykład lekarz wyprawy na ogół pisze dziennik.

Niby dzięki temu dobrze poznajemy najczęściej "odwiedzanych" bohaterów (zazwyczaj oficerów), ale czytałam w takich małych dawkach, że i tak się początkowo gubiłam w nazwiskach tych panów (bo to przeważnie dżentelmeni) — podobni do siebie, jak dwóch marynarzy okutanych szalikami. Chyba dopiero gdzieś w połowie książki się z nimi oswoiłam.

Wolę Simmonsa w pełni fantastycznych powieściach, kiedy może uwolnić swoją szaloną wyobraźnię, nie musi trzymać się bazowego scenariusza. Tym razem zakończył wyprawę mniej więcej zgodnie z naszą wiedzą historyczną (ówczesną, od momentu napisania nieco się zmieniło), tylko dodając fantastyczne motywy.

Interesujące jest spojrzenie dziewiętnastowiecznych dżentelmenów na Innuitów. W tej dziedzinie nastąpił duży przełom. Na szczęście.

Książka zawiera również napisane przez polskiego geoekologa posłowie opowiadające o historii odkryć geograficznych w tym regionie oraz kilkanaście kolorowych fotografii — głównie obrazów członków wyprawy i statków.

Nie zapamiętałam żadnych usterek językowych.

sobota, 10 marca 2018

"Fabryka kanciarzy" — dziecinna wojna

Tytuł:           Fabryka kanciarzy
Tytuł oryginału: The Crook Factory
Autor:           Dan Simmons      
Wydawnictwo:     Amber            
Rok 1. wydania:  1999             

Po Simmonsie spodziewałam się bardzo dużo, więc książka rozczarowała. Długo nie mogłam uwierzyć, że bohaterowie naprawdę zachowują się tak idiotycznie, czekałam na jakiś twist, który przewróci wszystko do góry nogami i udowodni, że postacie nie są zwykłymi bałwanami. Ale jednak...

W środku drugiej wojny światowej mieszkający na Kubie Hemingway w ramach patriotycznego kaprysu postanawia pobawić się w agenta wywiadu. Ma świetny plan — będzie pływał prywatną łodzią, a jak spotka U-Boota, to go zatopi przy pomocy broni ręcznej i granatów. Oficjalne organizacje traktują zabawę poważnie i postanawiają wesprzeć pisarza bronią i paliwem (ach, ta okropna wojna i wynikające z niej restrykcje). Hemingway tak wierzy w sukces i bezpieczeństwo operacji, że na patrole zabiera nawet synów (dziesięć i czternaście lat). Hej, przecież chłopcy mają wakacje, a poza tym na pewno bardzo im się spodoba. Zresztą, nie bardzo mu przeszkadza, że na lądzie dzieciaki piją na tyle dużo, aby mieć kaca.

Swoją drogą, profesjonaliści zachowują się niewiele lepiej. Różne agencje wywiadowcze (tak amerykańskie, jak i niemieckie) bardziej koncentrują się na politycznych intryżkach i walce o stołeczki niż na wrogu z drugiej strony frontu. Banda Hemingwaya przypadkiem zdobywa informację, gdzie i kiedy wylądują niemieccy agenci. Przekazuje te dane FBI. I co? FBI daje radę złapać szpiegów dopiero wtedy, kiedy sami się do nich zgłaszają. A i to nie od razu...

Co gorsza, w dziale "Od autora" Simmons twierdzi, że przedstawiona historia w dziewięćdziesięciu pięciu procentach jest prawdziwa. Masakra.

Irytowało mnie czytanie o tych wszystkich, opłacanych i nie, bęcwałach. Ot, chłopcy bawią się w szpiegów. Szkoda, że ktoś dał im prawdziwą broń i ostrą amunicję, bo niestety ludziom zdarza się umierać naprawdę. Tak się składa, że w moim kraju druga wojna światowa była bardzo poważną sprawą.

A jak już jesteśmy przy ojczyźnie, strona 33:
Dowiedzieliśmy się o tym dużo później, kiedy Brytyjczycy złamali stosowany przez Niemców szyfr.
To tyle na temat osiągnięć Rejewskiego i Zygalskiego w łamaniu Enigmy...

Narrator każdego napotkanego faceta ocenia przez pryzmat walki bokserskiej — trudno byłoby wygrać czy nie? Już samo to wystarczy, żeby uznać bohatera za wyjątkowego prymitywa. Ale żeby rozwiać wszelkie wątpliwości — skierowany do szpiegowania Hemingwaya facet nie lubi literatury. Bo to fikcja.

Pod względem językowym nie jest źle, zauważyłam tylko sporadycznie usterki: jakieś powtórzenie czy błędna konstrukcja zdania.