"Kod Leonarda da Vinci" — prokobiecy bestseller

Tytuł:             Da Vinci Code        

Tytuł tłumaczenia: Kod Leonarda da Vinci
Autor:             Dan Brown            

Wydawnictwo:       Corgi Books          

Rok 1. wydania:    2003                 

Bardzo znana książka, słynna głównie z kontrowersyjnych tez i wciągającej fabuły. Nie dziwota, że mnóstwo ludzi ją przeczytało — jedni z powodu owych głośnych polemik, inni dla historycznych ciekawostek, a większość zapewne dlatego, że kartki same się przewracają.

Na samym początku zadufany policjant niesłusznie oskarża głównego bohatera o morderstwo. To natychmiast kupuje prześladowanemu sympatię czytelnika, a dalej po prostu akcja leci i nie ma czasu do namysłu. Do tego dochodzi temat znakomicie rozpalający wyobraźnię, osnuty licznymi legendami. I jeszcze da Vinci w tytule. Zawsze miałam słabość do geniuszy.

Trudno się dziwić, że Kościół katolicki skrytykował książkę. Przez większość powieści jego przedstawiciele nie są przedstawiani w korzystnym świetle, dopiero pod koniec Brown nieco łagodzi stanowisko. Ale i tak zapewne poszło o bardzo śmiałą hipotezę, niezgodną z Biblią.

No i nie mógł nie spodobać mi się silny wątek prokobiecy. Jestem skłonna zgodzić się z Autorem, że chrześcijaństwo nie potraktowało kobiet sprawiedliwie. Czytałam fragmenty próbujące odpracować wielowiekowe zaniedbania z dużą satysfakcją.

Jeśli miałabym się do czegoś przyczepić, to do przesadnej amerykańskości. Sophie, Francuzka, podaje wymiary obrazu w stopach, Langdon myśli o cenie wyrażonej w dolarach... Ale pewnie to z myślą o amerykańskim odbiorcy powstało. I inne drobiazgi — mężczyzna nagle obudzony przed spotkaniem z klientami, ma czas, aby przejrzeć zdjęcia poszukiwanych przez Interpol. Te szczegóły nie psuły jednak przyjemności z lektury. Gorzej z wrażeniem, któremu niekiedy nie mogłam się oprzeć — że gdyby bohaterowie chociaż przez chwilę się zastanowili, zamiast bez przerwy działać impulsywnie...

“Pozwalały na wysysanie pewnych nieznanych nam gazów z wody i następnie wypuszczenie je w odpowiednia stronę.”, a szczególnie: “nieznanych nam gazów” mówi o tym, że nie taka woda jaką ją znamy

“Pozwalały na wysysanie pewnych nieznanych nam gazów z wody i następnie wypuszczenie je w odpowiednia stronę.”, a szczególnie: “nieznanych nam gazów” mówi o tym, że nie taka woda jaką ją znamy

Książka niewątpliwie ciekawa. I ze względu na zwroty akcji, i serwowaną wiedzę związaną z architekturą, historią, sztuką... Momentami ciekawiło mnie, co z tego jest prawdą. Brown twierdzi, że opisy dzieł sztuki, architektury, dokumentów i tajnych obrzędów się zgadzają. A zagadki (w które powieść obfituje) pozwalają odbiorcy spróbować własnych sił.

Finkla redaguje — drugi numer "Silmarisa"

Minął kwartał od premiery i dzisiaj wypuściliśmy drugi numer "Silmarisa".

W międzyczasie doczekaliśmy się numeru ISSN, który można znaleźć w rogu okładki:

Prawda, że ładna? Tym razem nawet nieco przyczyniłam się do jej powstania.

Plik z zawartością magazynu (w formacie pdf) pobrać można na naszej stronie. Oczywiście, namawiam do zapoznania się i podzielenia uwagami. Tutaj, a jeszcze lepiej na stronie czasopisma.

Wkrótce pojawią się wersje magazynu w formatach do czytników elektronicznych.

"Idź i czekaj mrozów" — słowiańszczyzna

Tytuł:           Idż i czekaj mrozów

Autor:           Marta Krajewska    

Wydawnictwo:     Genius Creations   
Rok 1. wydania:  2016               

Lekkie fantasy, pierwszy tom zaplanowanej trylogii. Książka mówi o losach mieszkańców wioski w pewnej nietypowej dolinie. Od tysięcy podobnych powieści odróżnia się słowiańskim klimatem i nową rasą nieludzi.

Miło poczytać o demonach zrodzonych (czy jak tam one przychodzą na świat) na naszych ziemiach. Wiły, rusałki i chmurniki to odświeżająca odmiana po klasycznych orkach, goblinach i krasnoludach. Aż chciałoby się poznać więcej postaci z rodzimego folkloru. Szczególnie ciekawią mnie te demony, z którymi Atra [cenzura antyspoilerowa].

Na plus dobrze przemyślany (acz jak na mój gust nadmiernie sielankowy) świat. No, na ogół — jakoś nie mogę uwierzyć, że wieśniacy przed wiekami używali chusteczek do nosa.  Ale konsystencja jest, losy różnych postaci ładnie się splatają, tajemnice wyjaśniają we właściwych momentach.

Fabuła wielowątkowa, co nie powinno dziwić przy takiej liczbie występujących ludzi (i nie tylko). Podejrzewam, że to uprzyjemnia lekturę, bo czytelnik nie znuży się jedną postacią. Tym bardziej, że Autorka dobrze panuje nad całością.

Bohaterowie ciekawi, zróżnicowani, chociaż podejrzanie często, łatwo i szybko się zakochują. No i zdarza im się zachowywać bezsensownie z powodów sentymentalnych. Ale może to moje zboczenie. Zainteresowały mnie imiona — to nie te, które przewijają się po kartkach książek opowiadających o pierwszych Piastach — żadnych Mieszków, Ziemowitów, Dobromił...

Najwięcej frajdy sprawiły mi stare obyczaje. Nie te świąteczne — o nich coś tam już wcześniej słyszałam — lecz te związane ze zwykłym, codziennym życiem. Na przykład rytuały odprawiane przy przeprowadzce do nowej chaty. Jak się tak na spokojnie zastanowić — bardzo logiczne.

Język w porządku, nie zauważyłam poważniejszych błędów, ale niekiedy zgrzytały mi nazbyt współczesne terminy, których bohaterowie znać nie powinni (na przykład miary metryczne). Fakt, że postacie nie używają anachronizmów, tylko wszechwiedzący narrator, ale mimo wszystko rażą.

"Dla ciebie wszystko" — romans z przyległościami

Tytuł:           Dla ciebie wszystko   

Autor:           Katarzyna Michalak    

Wydawnictwo:     Wydawnictwo Literackie
Rok 1. wydania:  2014                  

Powieść zdecydowanie dla kobiet (chociaż podobno i panom zdarza się bezbolesny kontakt). Jak na romans, całkiem nieźle się czytało. Podejrzewam, że to z powodu rozbudowanych wątków towarzyszących. Dostajemy nieco kryminału, kropelkę informatyki, sporo obyczajówki i sensacji.

Książka stanowi trzeci tom serii, ale nieznajomość dwóch pierwszych nie przeszkadzała mi specjalnie. Mogę spokojnie zapewnić, że przedstawiona historia stanowi zamkniętą całość.

Główni bohaterowie może nie są szalenie skomplikowani, ale przynajmniej nie jednowymiarowi — niejednoznaczni moralnie, stają przed trudnymi wyborami. Chociaż nie rozumiem, dlaczego On musi być akurat hakerem. Nie wydaje mi się, żeby Jego talenty miały ogromne znaczenie dla fabuły. Gdyby był na przykład specjalistą od materiałów wybuchowych, niewiele by się zmieniło. Może zdolności dogadywania się z komputerami zostaną wykorzystane w kolejnych tomach…

Irytowało mnie, że w powieści występują dwie siostry; Danka i Danusia. Dla mnie to raczej synonimy i potrzebowałam chwili, aby zrozumieć, że to dwie różne osoby. A krótko po przeczytaniu nie pamiętam, która jest która.

Postacie z dalszego planu są albo czarne, albo białe. Zżymałam się również na prymitywne, sentymentalne chwyty — z obowiązkową krzywdą bezbronnego dziecka na czele. Mam wrażenie, że to tanie i wyświechtane zagrania.

Świat mocno czuć landrynkową słodyczą, ale muszę przyznać, że nie wszyscy żyją długo i szczęśliwie. Jak w rzeczywistości…

Jednak jeśli nie oczekiwać od powieści głębokich przemyśleń, odkrywczych objawień ani rozbudowanych psychologicznie postaci — czyta się z przyjemnością. A na pewno bardzo szybko. Prosta lektura, nieangażująca intelektualnie. Kartki przewracają się niemal same. Niekiedy nawet ciekawiło mnie, jak skończy się dany motyw.

Pod względem językowym spokojnie — bez lingwistycznych perełek czy choćby bursztynków, ale i błędów nie pamiętam. Słownictwo raczej proste.

"Tajemnica Nawiedzonego Lasu" — trudno zaszufladkować

Tytuł:           Tajemnica Nawiedzonego Lasu

Autor:           Anna Kańtoch               

Wydawnictwo:     Uroboros                   
Rok 1. wydania:  2015                       

Fantasy z lekkimi elementami horroru. Ale trudno wepchnąć książkę do szufladki z jedną wyraźną etykietką, bo na upartego i SF można się doszukać. Wątków kryminalno-detektywistycznych nie brakuje z całą pewnością. Elementy historii alternatywnej też jakby obecne. A że akcja toczy się niedługo po drugiej wojnie światowej, to i za powieść zwyczajnie historyczną da się uznać...

Książka stanowi kontynuację "Tajemnicy Diabelskiego Kręgu". Chyba trzeba znać pierwszą część, żeby komfortowo czytać drugą. Obie opowiadają o przeżyciach nastoletniej Niny Pankiewicz, co czyni z nich powieści raczej dla młodzieży. Mimo to, przewracałam kartki z zainteresowaniem.

Być może wynikało ono z faktu, że Nina została obdarzona rzadko spotykaną bystrością, a ja od zawsze miałam słabość do inteligentnych bohaterów. A może to kwestia nawiązań do znanych (czasami i mnie) książek? Uwaga, Autorka zdradza zakończenie "Anny Kareniny". ;-)

Główne postacie ciekawe, zróżnicowane. Cóż, nie każdy ma taki dar jak Nina. Drugoplanowe też potrafią wzbudzić zainteresowanie, nie nazwałabym ich płaskimi. Niekiedy nawet bywają niejednoznaczne.

Fabuła toczy się wartko, niepewność co do losów bohaterów trzyma w napięciu. Jeśli czytelnik pod sam koniec opuści gardę, może się okazać, że rozluźnił się przedwcześnie.

Jeśli miałabym coś książce zarzucić, to tytuły rozdziałów. Nie lubię, kiedy tak wiele treści zdradzają. Ale cóż, nie można mieć wszystkiego.

Pod względem językowym nie mam zastrzeżeń — nie zapamiętałam żadnych błędów. Fajerwerków też nie uświadczyłam, ale w końcu narrator stoi za plecami trzynastoletniej dziewczynki. Niechby nawet rozsądnej i oczytanej...