Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kańtoch. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kańtoch. Pokaż wszystkie posty

sobota, 8 stycznia 2022

"Tajemnica godziny trzynastej" — interdyscyplinarnie

Tytuł:          Tajemnica godziny trzynastej
Autor:          Anna Kańtoch                
Tom:            3                           
Wydawnictwo:    Uroboros                    
Rok 1. wydania: 2018                        

Kontynuacja cyklu o Ninie Pankiewicz (poprzedni tom: "Tajemnica nawiedzonego lasu"), która obecnie nazywa się Marczak, chociaż jest jeszcze za młoda na ślub. Mieszanka młodzieżówki, urban fantasy, kryminału i powieści historycznej. Nina to nastolatka obdarzona nadzwyczajną zmyślnością i pewnym talentem magicznym. Z powodów wyjaśnionych (a właściwie powstałych) w drugim tomie nie może mieszkać z rodzicami. Interesuje się historią i ma skłonność do natykania się na tajemnice, które z lubością próbuje rozwikłać.

Akcja serii rozgrywa się kilka lat po zakończeniu II wojny światowej, w niewielkich miejscowościach, na ogół w czasie wakacji, na które przyjeżdża grupka dzieci połączonych wspólną tajemnicą. W tym świecie trafia się magia i pojawiają się aniołowie, którzy nie do końca są tym, za co się podają.

Tym razem trwają ferie zimowe, a grupka nastolatków została zawieziona do spokojnego miasteczka. Tam przechodzą szkolenie z różnych rodzajów walki. Na początku książki Nina budzi się w zniszczonej sali balowej, w sukience z innej epoki i nic nie pamięta. Nawet własnego imienia. Wkrótce okazuje się, że w miasteczku nikogo nie ma. Prawie nikogo.

Akcja toczy się dwutorowo —  na przemian jeden rozdział o aktualnych działaniach Niny i jeden o tych nieco wcześniejszych, od przyjazdu na ferie. Już wtedy Nina zorientowała się, że miasteczko przygotowuje się do czegoś dziwnego, i próbowała dowiedzieć się, co ma nastąpić. Śledztwo najpierw utrudnia fakt, że dorośli nie traktują poważnie czternastolatki, jej problemów i pytań, a potem ostry niedobór ludności w miasteczku.

Nie zauważyłam wpadek językowych.

sobota, 2 października 2021

"Pokuta" — podwójne śledztwo

Tytuł:          Pokuta            
Autor:          Anna Kańtoch      
Wydawnictwo:    Wydawnictwo Czarne
Rok 1. wydania: 2019              

Kryminał zaczyna się nietypowo — w nocy na komendę zgłasza się starszy człowiek i przyznaje do popełnionego niedawno morderstwa. Niby pięknie, ale milicja (akcja rozgrywa się w czasach PRL) już ma w areszcie swojego kandydata na zabójcę. Co ciekawe, on też się przyznał. A starszy pan twierdzi, że to nie jedyna jego zbrodnia, bo co siedem lat odbierał życie jakiejś nastolatce. I nikt w spokojnym, nadmorskim miasteczku nie zwrócił uwagi na te stosunkowo częste zaginięcia. Ot, statystyka wyższa niż w innych miejscowościach, ale w końcu gdzieś musi być wyższa, a gdzieś niższa.

Dyżurujący milicjant z oporami, ale przyjmuje do wiadomości wersję pana, acz najpierw po znajomości umieszcza go w szpitalu psychiatrycznym (na marginesie: zastanawiam się, czy w każdym miasteczku jest taki przybytek. OK, ten akurat pełni funkcje również normalnego szpitala, ale wątpliwości pozostają). Śledztwo snuje się niemrawo — jeden morderca już jest, mieszkańcy wierzą w jego winę i niecierpliwie wyczekują wyroku skazującego, a co gorsza szef komendy poczytuje sobie jego szybkie złapanie za osobisty sukces.

Kto wie, na czym by się skończyło, gdyby nie inna nastolatka, która w rzeczach po zamordowanej koleżance znajduje nietypowe szpargały i rozpoczyna własne śledztwo (motyw podwójnego śledztwa pojawił się również w "Wierze"). Zahukana Pola ma jeszcze bardziej pod górkę niż milicjant — ludzie nie bardzo chcą z nią rozmawiać, a matka absolutnie nie rozumie potrzeb dziewczyny i utrudnia życie na każdym kroku.

Trup ściele się może niezbyt gęsto (co siedem lat to znaczące odstępy), ale mamy więcej niż jedne zwłoki i na ogół sprawy wyglądają niebanalnie. Na przykład rodzice jednej z zamordowanych przed laty dziewczyn pokazują zdjęcia córki żyjącej szczęśliwie wraz z rodziną w Kanadzie.

Dzięki tym odstępstwom od normy książkę czyta się szybko. No, kto nie chciałby się dowiedzieć, czy ta kobieta w końcu żyje, czy nie? Na koniec wszystko elegancko się wyjaśnia. Okazuje się, że tropy zostały w powieści porozrzucane, ale jakoś trudno je wyłowić z morza błahostek. Lubię, kiedy kryminały są w ten sposób skonstruowane.

Nie zauważyłam wpadek językowych.

poniedziałek, 19 listopada 2018

"Diabeł na wieży" — początek Domenica

Tytuł:          Diabeł na wieży
Autor:          Anna Kańtoch   
Wydawnictwo:    Fabryka Słów   
Rok 1. wydania: 2005           

Zbiór opowiadań. Bohater, Domenic Jordan, zajmuje się rozwiązywaniem różnych zagadek, chociaż zasadniczo jest lekarzem. Tajemnice mają zawsze podłoże nadnaturalne, więc można mówić o połączeniu kryminału z fantastyką. I powieścią historyczną.

Na książkę składa się sześć opowiadań — każde poświęcone odrębnej sprawie. Tytuł całości pochodzi od pierwszej historii. Teksty są raczej samodzielne, można czytać wybiórczo albo z długimi przerwami. Tylko czasem pojawia się jakaś wzmianka, że bohater wcześniej przebywał w jakimś miejscu, gdzie rozwiązał taką to a taką zagadkę. Albo że objęty jest protekcją dostojnika, z którym rozmawiał podczas drugiej przygody.

Tajemnice do wykrycia zróżnicowane, sposoby zainteresowania się problemem również — a to ktoś wzywa lekarza do chorega, a to bohater chce spędzić zimę w dziurze zabitej dechami, a to ktoś oskarża go o morderstwo... W efekcie książkę czyta się z przyjemnością, dłużyzn nie zauważyłam.

Świat nieco się różni od standardowego fantasy — to już nie średniowiecze, a późniejsze wieki. Domenic Jordan nosi dwa dwulufowe pistolety, ale jeździ powozem. Często dokonuje sekcji zmarłych, chociaż większość ludzi nie popiera takiego bezczeszczenia zwłok. Ciekawie wypada połączenie chrześcijaństwa z magią. Kościół akceptuje niektóre jej przejawy, ale nie wszystkie. Na przykład toleruje wyłącznie jasnowidzów działających pod patronatem jakiegoś świętego. A i sami święci potrafią czynić cuda, nawet po śmierci (tak zrozumiałam jedno z opowiadań).

Główny bohater wyrazisty, z tajemniczą przeszłością. Trochę się o niej dowiadujemy, ale to tylko okruchy. Każda napotkana postać zwraca uwagę na jego ubrania — czarne, lecz modne i drogie. Inni bohaterowie często mi się mylili; w każdej historii jest ich dość wielu, a nazwiska mają obce (francuskie?), nie sposób ich z czymś skojarzyć.

Pod względem językowym całkiem przyzwoicie, ale sporadycznie trafiają się literówki.

czwartek, 7 czerwca 2018

"Niepełnia" — niejasno

Tytuł:          Niepełnia   
Autor:          Anna Kańtoch
Wydawnictwo:    Powergraph  
Rok 1. wydania: 2017        

Jak lubię Autorkę — w różnych aspektach: fantastycznym i kryminalnym — tak ta książka mi się nie spodobała. Ciągle nie wiem, o czym była i co jest niepełne. Moje zrozumienie kwestii na pewno, ale prawdopodobnie nie o to chodziło. Wydarzenia się powtarzają, albo takie same rzeczy dzieją się kilkakrotnie, co dodatkowo utrudnia orientację.

Bohaterów dużo. Trochę mi się mylili, tym bardziej, że czasami występowali jako normalne postacie, które coś tam robiły, a czasami pojawiali się w opowiadaniach, które czytali inni bohaterowie. Bardzo duża część zachowań wydaje mi się co najmniej dziwaczna. Zabić kogoś, bo koleżanka powiedziała, żeby gonić. Porwać dla zabawy. Więzić kogoś w komórce, bo coś tam... Trudno się z takimi typami identyfikować, trudno któremuś kibicować.

Fabuła też mętna. Zabili go i uciekł. Znaczy, zabili, ale potem spotkali znowu. Po latach, ale niektóre tropy sugerują, że to się stało tej zimy... Nie mam pojęcia na czym stoję, co się wydarzyło, a co tylko zostało napisane w opowiadaniu. Skąd właściwie wzięły się te kartki. Znaczy, niby to akurat jest wyjaśnione, ale z kilkoma kłamstwami po drodze. Można wierzyć lub nie.

Jak już wspominałam, nie bardzo widzę powiązanie treści z tytułem.

Książka mianowana do Zajdla za rok 2017, więc wielu ludziom musiała się podobać. Hmmm, chętnie dowiedziałabym się, co takiego przeoczyłam. Bo nie widzę tej wybitności. Ale może to kwestia gustu.

Ale przynajmniej pod względem językowym jest bardzo dobrze, nie wpadły mi w oko żadne usterki.

czwartek, 21 grudnia 2017

"Wiara" — śledztwo w późnym PRL

Tytuł:          Wiara             
Autor:          Anna Kańtoch      
Wydawnictwo:    Wydawnictwo Czarne
Rok 1. wydania: 2017              

Śledztwo toczące się we wsi w pobliżu Żywca, w późnym PRL, niedługo po wybuchu reaktora w Czernobylu. Historia nieco podobna do "Łaski", ale nie na tyle, żeby można było mówić o wpadaniu w schematy.

Kryminał wyróżnia się złożoną, wielowątkową fabułą. Swoje śledztwo jednocześnie prowadzi milicja — kapitan Witczak i starsza szeregowa Gieras — oraz proboszcz. Obie grupy natykają się na trudne do pokonania przeszkody. Władze nie wiedzą, do kogo należy trup nikomu nie znanej kobiety bez dokumentów, parafianie nie chcą powtórzyć księdzu plotek sprzed lat...

A znalezienie mordercy wymaga odgadnięcia jednego i drugiego. Sprawę komplikują kolejne zwłoki... W tle toczą się protesty przeciwko budowie elektrowni, dzieci z kolonii bawią się jak zwykle, dorosłym upał odbiera chęć do działania, kapitan zmaga się z wyrzutami sumienia, szeregowa próbuje się jak najwięcej od niego nauczyć, proboszcz — porzucić bezpieczną skorupę konformizmu. Dużo powiązanych aspektów nadaje całości głębi.

W miarę rozwoju akcji wszystko się stopniowo wyjaśnia, kolejne odkrycia następują coraz szybciej. Na samym końcu — nieco w angielskim stylu — wszyscy z mordercą włącznie siadają przy stole i tłumaczą sobie motywy zbrodni, możliwości jej popełnienia i zaszłości sprzed lat.

Bohaterowie dobrze zbudowani. Zróżnicowani, każdy kieruje się własnymi pobudkami, na swój sposób spójnymi i logicznymi. Miejscowi, zwłaszcza starsi, posługują się gwarą, jeden z policjantów się jąka. Każdy popełnia jakieś błędy, nawet najbardziej doświadczony kapitan.

Świat może trochę zbyt sielski jak na ustrój komunistyczny — nie widać kolejek ani niedoborów. Może na wsiach nie było wielkich problemów z żywnością, ale nawet sznurek wszyscy mają, chociaż żniwa już za pasem i lada moment snopowiązałki wyruszą na pola. ;-)

Językowo w porządku, nie zapamiętałam żadnych niezamierzonych usterek.

wtorek, 6 czerwca 2017

"Łaska" — kryminał o dzieciach

Tytuł:           Łaska             
Autor:           Anna Kańtoch      
Wydawnictwo:     Wydawnictwo Czarne
Rok 1. wydania:  2016              

Kryminał, akcja rozgrywa się w niewielkim miasteczku, głównie w schyłkowym socjalizmie, ale i wydarzenia niedługo po wojnie mają znaczenie. Autorka jeszcze niedawno pisała fantastykę i to trochę widać, ale koniec końców okazuje się, że każde dziwaczne wydarzenie ma swoje racjonalne wytłumaczenie. Widać również pewne podobieństwa do młodzieżowego cyklu o Ninie Pankiewicz.

Książka zaczyna się dość nietypowo, od scenki, która miała miejsce przed laty w lesie. Przez dłuższy czas nie wiadomo, o jakie przestępstwo chodzi, obraz wyłania się z oporami. Ale jak już wszystko się wyklaruje...

Bohaterowie wydają mi się interesujący, rozbudowani, ze swoimi historiami, problemami i tajemnicami. Postacie zróżnicowane, mają własne osobowości. Nawet drugo- czy trzecioplanowe.

Ładnie wykorzystane realia minionego ustroju. Cóż, tak właśnie było. Ale Kańtoch pomija większość socjalistycznych niedogodności — bohaterki nie spędzają całych godzin w kolejkach, kartki na żywność ledwie wspomniane. Nigdy nie mieszkałam w małym miasteczku, ale jedna jedyna taksówka w miejscowości kojarzy mi się z loterią...

Do sposobu podawania kluczowych dla zbrodni informacji też nie mam zastrzeżeń. Niby prawie wszystko tu jest, ale wzór na kawałkach układanki nie rzuca się w oczy aż do końca. Pewne rzeczy pozostają niewyjaśnione, na przykład śmierć Wojtka. Chociaż, pewnie można to sobie dośpiewać.

Świetnie się czyta. Kiedy już akcja się rozkręci i tajemnica goni tajemnicę, od książki trudno się oderwać.

Nie pamiętam żadnych usterek językowych.

środa, 3 sierpnia 2016

"Tajemnica Nawiedzonego Lasu" — trudno zaszufladkować

Tytuł:           Tajemnica Nawiedzonego Lasu
Autor:           Anna Kańtoch               
Wydawnictwo:     Uroboros                   
Rok 1. wydania:  2015                       

Fantasy z lekkimi elementami horroru. Ale trudno wepchnąć książkę do szufladki z jedną wyraźną etykietką, bo na upartego i SF można się doszukać. Wątków kryminalno-detektywistycznych nie brakuje z całą pewnością. Elementy historii alternatywnej też jakby obecne. A że akcja toczy się niedługo po drugiej wojnie światowej, to i za powieść zwyczajnie historyczną da się uznać...

Książka stanowi kontynuację "Tajemnicy Diabelskiego Kręgu". Chyba trzeba znać pierwszą część, żeby komfortowo czytać drugą. Obie opowiadają o przeżyciach nastoletniej Niny Pankiewicz, co czyni z nich powieści raczej dla młodzieży. Mimo to, przewracałam kartki z zainteresowaniem.

Być może wynikało ono z faktu, że Nina została obdarzona rzadko spotykaną bystrością, a ja od zawsze miałam słabość do inteligentnych bohaterów. A może to kwestia nawiązań do znanych (czasami i mnie) książek? Uwaga, Autorka zdradza zakończenie "Anny Kareniny". ;-)

Główne postacie ciekawe, zróżnicowane. Cóż, nie każdy ma taki dar jak Nina. Drugoplanowe też potrafią wzbudzić zainteresowanie, nie nazwałabym ich płaskimi. Niekiedy nawet bywają niejednoznaczne.

Fabuła toczy się wartko, niepewność co do losów bohaterów trzyma w napięciu. Jeśli czytelnik pod sam koniec opuści gardę, może się okazać, że rozluźnił się przedwcześnie.

Jeśli miałabym coś książce zarzucić, to tytuły rozdziałów. Nie lubię, kiedy tak wiele treści zdradzają. Ale cóż, nie można mieć wszystkiego.

Pod względem językowym nie mam zastrzeżeń — nie zapamiętałam żadnych błędów. Fajerwerków też nie uświadczyłam, ale w końcu narrator stoi za plecami trzynastoletniej dziewczynki. Niechby nawet rozsądnej i oczytanej...