Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Krajewska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Krajewska. Pokaż wszystkie posty

sobota, 1 lipca 2023

"Wezwijcie moje dzieci" — domknięcie wątków

Tytuł:          Wezwijcie moje dzieci
Autor:          Marta Krajewska      
Tom:            3                    
Wydawnictwo:    Genius Creations     
Rok 1. wydania: 2021                 

Zakończenie trylogii, wszystkie wątki — ludzkie i boskie — zostają ostatecznie domknięte. Wreszcie czytelnik ma poczucie, że historia dobiegła do mety.

Ten tom różni się od poprzednich — akcja rozgrywa się o pokolenie później. Wenda czuje się stara i zmęczona, tu coś boli, uroda już nie ta... Po wiosce biegają dorastające dzieci bohaterów z dwóch poprzednich części. Tyle trzeba było czasu, żeby wszystkie przepowiednie mogły się spełnić.

Fabuła należycie trzyma w napięciu, bo przepowiednie zgadzają się co do jednego — wiosce zagraża straszne niebezpieczeństwo ze strony wilkarów. Wiadomo, że ludzie (i nie tylko) przygotowują się do niego od wielu lat. Ale skądinąd wiadomo również, że nigdy wszystko nie idzie zgodnie z planem... Twist pod koniec spełnił swoją rolę, zaskoczył.

Trochę irytowało mnie podejście do nastolatków, zwłaszcza do córki chmurnika. OK, można dzieciom nie mówić wszystkiego, ale szkolenia sprowadzające się do kilkuzdaniowej instrukcji to przesada. Pofruwaj sobie i sama się domyśl, jak kontrolować chmury. Nie potrafię ci tego wytłumaczyć. No to lecę, pa! A potem wielkie zdziwienie, że coś poszło nie tak...

Mam jeszcze jedną wątpliwość, ale jej wyjawienie grozi spoilerami, więc się powstrzymam.

Ogólnie, książkę czyta się szybko, łatwo i przyjemnie. Jak to fantasy, szczególnie w znaczącej częsci o nastolatkach.

Nie zauważyłam usterek językowych.

czwartek, 25 stycznia 2018

"Zaszyj oczy wilkom" — kontynuacja

Tytuł:          Zaszyj oczy wilkom
Autor:          Marta Krajewska   
Tom:            2                 
Wydawnictwo:    Genius Creations  
Rok 1. wydania: 2017              

Drugi tom opowieści rozpoczętej w "Idź i czekaj mrozów". Właściwie mamy zachowaną ciągłość czasu, miejsca i akcji. Wydarzenia nadal rozgrywają się w niewielkiej dolinie gdzieś w górach, również bohaterowie zasadniczo się nie zmienili — ot, ktoś umarł, ktoś się urodził, Autorka przedstawia kilka postaci wcześniej nie wprowadzonych, do wioski przywędrowało trzech obcych... Fabuła zaczyna się mniej więcej w tym momencie, gdzie skończyła się pierwsza część, znowu poznajemy rok z życia opiekunki i jej sąsiadów.

Bardzo interesująco rozwija się wątek Atry. To cieszy, bo sprawa zaciekawiła mnie w pierwszym tomie. Do tego Vendzie nie brakuje innych problemów. Złażą się całymi stadami i konkurują o uwagę. Cóż, opiekunka nie ma lekkiego życia, ale za to czytelnik dostaje wciągającą lekturę z wieloma zwrotami akcji.

Ciągle mocnym punktem historii są opisy zwyczajów. Tym bardziej interesujące, że niekoniecznie dotyczące znanych świąt (jak noc kupały w pierwszej części). Już na początku poznajemy rytuał wyjaśniający tytuł. Raczej obcy na ziemiach polskich, podobno inspirowany bułgarskimi tradycjami.

Za to słabszą stronę stanowi astronomia. Pojawia się dziwaczna pełnia za dnia. No, może się zdarzyć, że Księżyc w pełni wzejdzie, zanim jeszcze Słońce całkiem się schowa, ale bez przesady. Z definicji — pełnia następuje, kiedy Słońce, Ziemia i Księżyc znajdują się z grubsza w linii prostej. Wtedy cała widoczna strona naszego satelity jest oświetlona i widzimy okrągłą tarczę.

Książkę czyta się szybko i łatwo, ale odradzałabym sięganie po drugi tom przed zapoznaniem się z pierwszym — zbyt mocno powiązane wątki, zbyt wiele rzeczy wynika z wcześniejszych wydarzeń. W najlepszym wypadku człowiek pozbawi się przyjemności z poznawania przygód bohaterów pierwszej części.

Językowo całkiem dobrze, chociaż trafił się jakiś czasownik napisany łącznie z przeczeniem.

czwartek, 11 sierpnia 2016

"Idź i czekaj mrozów" — słowiańszczyzna

Tytuł:           Idż i czekaj mrozów
Autor:           Marta Krajewska    
Wydawnictwo:     Genius Creations   
Rok 1. wydania:  2016               

Lekkie fantasy, pierwszy tom zaplanowanej trylogii. Książka mówi o losach mieszkańców wioski w pewnej nietypowej dolinie. Od tysięcy podobnych powieści odróżnia się słowiańskim klimatem i nową rasą nieludzi.

Miło poczytać o demonach zrodzonych (czy jak tam one przychodzą na świat) na naszych ziemiach. Wiły, rusałki i chmurniki to odświeżająca odmiana po klasycznych orkach, goblinach i krasnoludach. Aż chciałoby się poznać więcej postaci z rodzimego folkloru. Szczególnie ciekawią mnie te demony, z którymi Atra [cenzura antyspoilerowa].

Na plus dobrze przemyślany (acz jak na mój gust nadmiernie sielankowy) świat. No, na ogół — jakoś nie mogę uwierzyć, że wieśniacy przed wiekami używali chusteczek do nosa.  Ale konsystencja jest, losy różnych postaci ładnie się splatają, tajemnice wyjaśniają we właściwych momentach.

Fabuła wielowątkowa, co nie powinno dziwić przy takiej liczbie występujących ludzi (i nie tylko). Podejrzewam, że to uprzyjemnia lekturę, bo czytelnik nie znuży się jedną postacią. Tym bardziej, że Autorka dobrze panuje nad całością.

Bohaterowie ciekawi, zróżnicowani, chociaż podejrzanie często, łatwo i szybko się zakochują. No i zdarza im się zachowywać bezsensownie z powodów sentymentalnych. Ale może to moje zboczenie. Zainteresowały mnie imiona — to nie te, które przewijają się po kartkach książek opowiadających o pierwszych Piastach — żadnych Mieszków, Ziemowitów, Dobromił...

Najwięcej frajdy sprawiły mi stare obyczaje. Nie te świąteczne — o nich coś tam już wcześniej słyszałam — lecz te związane ze zwykłym, codziennym życiem. Na przykład rytuały odprawiane przy przeprowadzce do nowej chaty. Jak się tak na spokojnie zastanowić — bardzo logiczne.

Język w porządku, nie zauważyłam poważniejszych błędów, ale niekiedy zgrzytały mi nazbyt współczesne terminy, których bohaterowie znać nie powinni (na przykład miary metryczne). Fakt, że postacie nie używają anachronizmów, tylko wszechwiedzący narrator, ale mimo wszystko rażą.