Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pilipiuk. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pilipiuk. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 23 lipca 2020

"Weźmisz czarno kure..." — o Wędrowyczu

Tytuł:          Weźmisz czarno kure...
Autor:          Andrzej Pilipiuk      
Wydawnictwo:    Fabryka Słów          
Rok 1. wydania: 2002                  

Trzecia książka z opowiadaniami o Jakubie Wędrowyczu — degeneracie, egzorcyście, postrachu Bardaków i utrapieniu policji w Wojsławicach. Zbiór dziewiętnastu krótkich opowiadań połączonych bohaterem. Chyba we wszystkich pojawia się Jakub: czasem jako rezolutny kilkulatek, czasem jako dziarski staruszek. Inne postacie wkraczają na scenę bardziej losowo. Przyjaciele, wrogowie i partnerzy w interesach są z grubsza stali, ale oprócz nich występuje sporo bohaterów jedno-, góra dwurazowych.

Teksty są od Sasa do Lasa, co ma tę zaletę, że można je czytać prawie w dowolnej kolejności (książki z tego cyklu w zasadzie również). Ot, czasami w kolejnym opowiadaniu pojawia się motyw "a, to z tobą..." czy jakiś wcześniej zdobyty artefakt i to chyba wszystko.

Inspiracje są różnorodne — Lenin i upadek komunizmu, poszukiwanie dinozaurów do filmu, zwalczanie budzącego się wielkiego zła, terroryści, katastrofa Titanica, interesy... I morze alkoholu, ze szczególnym uwzględnieniem bimbru i pryty truskawkowej. Ten ostatni trunek chyba w późniejszych książkach jest mniej eksponowany.

W jednym miejscu coś mi się nie zgadzało — Wędrowycz z przyjacielem schodzą do piwnicy ukrytej pod stodołą, gdzie stoi stary, kilkudziesięcioletni samochód (oczywiście zdobyty nielegalnie). Wsiadają i jadą. Już pal licho, że po takim okresie paliwo nie powinno działać. Ale jak wyjeżdżają ze schowka, do którego wleźli przez klapę w suficie?

To bardzo męski świat — alkohol, interesy, ratowanie ludzkości... Kobiet prawie nie ma. Uświadomiłam sobie, że to raczej typowe dla całej serii. Jakub ma dziadka, ojca, syna, wnuka... Ale nie przypominam sobie wzmianki o matce czy babce. Synowa mogła się gdzieś tam przewinąć, ale poza tym — jakiś męski odpowiednik partenogenezy.

Lektura niewątpliwie lekka. Dla kogoś, kto lubi alkoholowe parodie bohaterskich sag fantasy, również przyjemna.

Pod względem językowym tak sobie. Coś dziwnego dzieje się z przecinkami — czasem wyskakują przy myślnikach, za to nie zawsze pojawiają się przy wołaczach. Usterki w zapisie dialogów, jakieś pomniejsze wpadki...

sobota, 7 września 2019

"Karpie bijem" — o Wędrowyczu

Tytuł:          Karpie bijem    
Autor:          Andrzej Pilipiuk
Wydawnictwo:    Fabryka Słów    
Rok 1. wydania: 2019            

Zbiór siedemnastu opowiadań, przeważnie niepowiązanych fabularnie, za to z powtarzającymi się bohaterami: egzorcystą Jakubem Wędrowyczem i jego przyjacielem, Kozakiem Semenem Korczaszką. Często pojawia się klan Bardaków oraz policjanci, Birski i Rowicki — protagonista potrzebuje wrogów.

Jak zwykle, niektóre teksty sięgają do historii. Tak się złożyło, że 1 września jechałam przez Niemcy i czytałam opowiadanie o Jakubie odgrywającym się na okupantach. Krwawo. Cóż, satysfakcjonujące doznanie. :-)

Niekiedy miałam wrażenie, że Autor trochę traci spójność "Wędrowyczów". W tym tomie bohater nie potrafi czytać ani pisać. Wydaje mi się, że wcześniej mógł to robić, chociaż bardzo nie lubił i nie używał "supermocy" bez wyraźnej potrzeby. Nie mówię o naturalnej ewolucji postaci — nie czepiam się tego, że kobyłka zdechła. No, ale nie mogę nic sprawdzić — do domu jeszcze nie wróciłam.

Ogólnie, dużo tych samych elementów, co zawsze: bimber leje się rzeczkami, Bardaków po Wojsławicach kręci się mrowie (zadziwiająco dobrze im się powodzi), wzmianki o kłusownictwie... Ale pewnie na tym polega uroda cyklu o Jakubie. Sporo również nawiązań do popkultury; starych i nowych — od Verne'a do Narnii.

Obu bohaterom przytrafiają się dzikie przygody, niespecjalnie mocno związane z konkretnym uniwersum czy gatunkiem fantastyki; mamy i UFO rodem z SF, i światy alternatywne, i steampunkowego "Nautilusa", i baśniową Babę Jagę w chatce na kurzej nóżce... Trudno znaleźć wspólny mianownik bardziej konkretny niż "fantastyka".

Jak zwykle — lektura szybka i lekka. Ale lepiej, żeby się nie przyśniła.

Nie wpadły mi w oczy żadne wpadki językowe.

poniedziałek, 10 czerwca 2019

"Wampir z KC" — komunistycznie

Tytuł:          Wampir z KC     
Autor:          Andrzej Pilipiuk
Wydawnictwo:    Fabryka Słów    
Rok 1. wydania: 2018            

Zbiór opowiadań o trójce warszawskich wampirów. Przez pierwszą połowę teksty są powiązane wyłącznie osobami bohaterów (na przykład w jednym opowiadaniu któryś z drugoplanowych wampirów ginie, a w późniejszej historyjce o łowcach, którzy dostali zlecenie między innymi na niego, nie ma o tym ani słowa). Potem opowiadania zaczynają się układać chronologicznie, ściślej łączyć — wydarzenia z wcześniejszego mają swoje skutki w następnym. Czasowo — końcówka budowania socjalizmu w Polsce, a później raczkujący kapitalizm.

Czytając, momentami miałam wrażenie, że słucham Pietrzaka. Komunizm w tej części Europy już równie martwy jak Marks i Engels, ale kawały ciągle te same... Jednak nie można narzucać pisarzowi, jaką epoką powinien się zajmować.

To trzeci tom, wcześniejsze już kiedyś czytałam. Ich znajomość pozwala chociaż z grubsza orientować się, kto jest czyim rodzeństwem, kto wyjątkową mendą...

Epizodycznie, w jednym z opowiadań, pojawia się Jakub Wędrowycz z przyjacielem. Fajnie spotkać starych znajomych, ale zdziwiło mnie, że na początku opowieści wampiry uważają egzorcystę-degenerata za legendę, a pod koniec cieszą się, że przetrwanie spotkania z Wędrowyczem zapewni im sławę wśród krwiopijców.

Przewijający się w tle komentarz do zmian ustrojowych mógłby być interesujący, niestety pozostał powierzchowny — dużo uproszczeń i stereotypów. No, ale to już taki typ literatury.

Czyta się szybko i na ogół przyjemnie. Humor ułatwia lekturę.

Nie zauważyłam wpadek warsztatowych.

niedziela, 8 stycznia 2017

"Konan Destylator" — stary, dobry Wędrowycz

Tytuł:          Konan Destylator
Autor:          Andrzej Pilipiuk
Wydawnictwo:    Fabryka Słów    
Rok 1. wydania: 2016            

Kolejna porcja przygód Jakuba Wędrowycza i Semena Korczaszki. W tym tomie panowie są ze sobą. Nie współżyją, ale mieszkają razem, bardzo często budzą się w chałupie egzorcysty. Nie wiem dlaczego — wydaje mi się, że chata Kozaka nadal stoi.

Szesnaście niezbyt długich opowiadań. Dużo Bardaków, często pojawia się knajpa, zazwyczaj odbywa się w niej jakaś rozróba. Niepoślednią rolę w wielu tekstach odgrywają gliniarze. Czasami sprawiają wrażenie sympatycznych facetów nękanych przez Jakuba i Kozaka, czasami — niereformowalnych betonów, a ich tępienie to obowiązek każdego obywatela. Oczywiście, bez hurtowych ilości samogonu książka by się nie obeszła.

Niektóre pomysły na opowiadania całkiem sympatyczne. Spodobało mi się to oparte na przysłowiu. Akademia Pana Kleksa widziana oczami Wędrowycza wygląda... mniej kolorowo niż u Brzechwy czy na filmie. Odkrywamy również pewne tajemnice Semena. Czasami w tekstach pobrzmiewają echa komuny.

Ogólnie — Jakub Wędrowycz na spokojnej, jednak ciekawej emeryturze. Odwiedza potomków w mieście, zagląda do ulubionego lokalu, zwalcza klan odwiecznych wrogów, kiwa gliniarczyków... Zleceń już nie ma tyle, co kiedyś, chociaż czasem coś się trafia.

Pod względem językowym — szału nie ma, ale i tragedii też nie. Jakieś tam drobiazgi, niegodne wzmianki.

środa, 16 listopada 2016

"Zaginiona" — dwie przygody kuzynek

Tytuł:          Zaginiona       
Tom:            4               
Autor:          Andrzej Pilipiuk
Wydawnictwo:    Fabryka Słów    
Rok 1. wydania: 2014            

Czwarty tom cyklu "Kuzynki Kruszewskie". Podzielony na dwie odrębne opowieści. W pierwszej, głównej alchemiczka i była agentka pomagają odnaleźć się tytułowej Zaginionej, w drugiej próbują rozwiązać problem nietypowego opętania.

Lekkie czytadło, nie wymagające od czytelnika wysiłku, ale i nie zapadające w pamięć. Ot, kolejna przygoda (właściwie dwie) z niezbyt skomplikowaną fabułą.

Książka właściwie stanowi zamkniętą całość, można czytać bez znajomości poprzednich tomów. Najwyżej nie rozpozna się wspominanych Moniki i Sędziwoja ani nie zgadnie, dlaczego są tak ważni dla Stanisławy i Katarzyny.

Główne postacie znane z poprzednich części, ale tym razem starsza dama ma poważny problem. Bohaterowie drugoplanowi bardzo czarno-biali, nie ma najmniejszych wątpliwości, kto jest tym złym, a kto dobrym. Spodobał mi się pomysł na Zaginioną.

Merytorycznie jest całkiem przyzwoicie. Przyczepię się tylko do prawdopodobieństwa: nie ma znaczenia, czy wcześniej wypadły same orły, czy też seria RRORO. Szanse, że za szóstym razem wypadnie orzeł, nadal wynoszą 50% (o ile tylko dysponujemy uczciwą monetą). Co więcej, oba wyniki — sześć orłów oraz RROROO — są dokładnie tak samo prawdopodobne. Tylko ten pierwszy bardziej przyciąga uwagę.

Język. Stanisława powinna znać różnicę między "gdzie" a "dokąd". Zwłaszcza że — o ile dobrze pamiętam — pochodzi z Kresów.

poniedziałek, 18 lipca 2016

"Litr ciekłego ołowiu" — powrót do przeszłości

Tytuł:          Litr ciekłego ołowiu
Autor:          Andrzej Pilipiuk    
Wydawnictwo:    Fabryka Słów        
Rok 1. wydania: 2016                

Zbiór ośmiu opowiadań. W połowie z nich głównym bohaterem jest Robert Storm — "historyczny" detektyw, z zapałem poszukujący antyków i rozwiązujący zagadki związane z przeszłością. Ciekawi mnie, ile w tej postaci wątków autobiograficznych. W ostatnim opowiadaniu pojawia się doktor Paweł Skórzewski. Obaj panowie znani już z innych książek.

Motywem przewodnim historyjek jest przeszłość — opowiadania a to rozgrywają się kiedyś tam, a to Storm głowi się nad zagadkami z mniej lub bardziej zamierzchłych epok... Acz jest i wyjątek — w jednym tekście mamy postapokalipsę, ale i w tym wypadku bohaterowie starają się wrócić do starych wzorców i tytułów.

Tajemnice do rozgryzienia niekiedy ciekawe, niekiedy z mocno już oklepanymi rozwiązaniami. Przy jednym opowiadaniu nie mogłam się pozbyć wrażenia, że już kiedyś coś takiego czytałam.

Nie spodobał mi się zauważony błąd merytoryczny. W którymś momencie poszukiwacz antyków mówi do swojego współpracownika:
— Spałeś na lekcjach fizyki. Nie ma metali lżejszych od wody.
Najwyraźniej bohater hiperaktywność na fizyce odsypiał podczas lekcji chemii (a i "Lalki" nie przeczytał), bo takie metale istnieją. Choć nie polecałabym sprawdzania, czy faktycznie są lżejsze, metodą wrzucania do szklanki z wodą... Jak już się wykreowało postać omnibusa, to trzeba uważać, żeby głupot nie wygadywał.

Język książki w porządku, choć, jak często zdarza się u tego Autora, momentami miałam wrażenie, że bohaterowie (szczególnie młodzi, jak na przykład pewna harcerka) posługują się zbyt formalnymi zwrotami. Ale kwiatek wśród zachęcaczy na okładce mnie nieco zmroził; "nie poraz pierwszy"? Naprawdę? Trochę wstyd...