Pokazywanie postów oznaczonych etykietą hiszpańska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą hiszpańska. Pokaż wszystkie posty

sobota, 5 czerwca 2021

"Umysł" — chaotycznie

Tytuł:           Umysł            
Tytuł oryginału: La Mente Humana  
Autor:           David Casacuberta
Wydawnictwo:     Świat Książki    
Rok 1. wydania:  2007             

Nie potrafiłam się zestroić z Autorem, który wyznaje metodę tworzenia mapy (podobno opracowaną przez Wittgesteina), a nie normalny wykład. Czyli każdy wątek dostaje własny podrozdzialik z odrębnym podtytułem, a problemy przedstawiane są w kolejności 1, 1.1, 1.11, 1.111, 1.12 itd., niekiedy aż do szóstego podpoziomu (4.11131). Bez łagodnych przejść od jednego zagadnienia do następnego, bez wstępów i zakończeń zagadnienia. Problemy podane w ten sposób wydają mi się straszliwie poszatkowane i przemieszane jak bigos.

Do tego Casacuberta ma irytującą manierę wykorzystywania pytań jako podtytułów. Czasami takie pytania niewiele mówią ("Jakie możemy wyciągnąć wnioski?"), czasami wyskakują jak królik z kapelusza ("Na czym polega teoria metafor Lakoffa?"). Bardzo często wydawały mi się rażąco sztuczne. Nawet spis treści nazywa się "Schematem zagadek, pytań i odpowiedzi".

Może i Autor ma wiedzę, ale podana w takiej formie, pozostaje dla mnie nieprzyswajalna. Po prostu odbiłam się od tekstu.

Książkę zdobią czarno-białe ilustracje. Na ogół rysunki (słabo opisane), niekiedy fotografie.

Na końcu znajduje się krótka (około trzydziestu pozycji) bibliografia. Brak indeksu.

 Nie zauważyłam błędów językowych.

niedziela, 18 kwietnia 2021

"Życie" — o ewolucji

Tytuł:           Życie                 
Tytuł oryginału: Vida, la gran historia
Autor:           Juan Arsuaga          
Wydawnictwo:     Wydawnictwo Znak      
Rok 1. wydania:  2019                  

Tytuł i podtytuł ("Fascynująca podróż przez 4 miliardy lat") obiecują więcej, niż książka dostarcza. Spodziewałam się z grubsza chronologicznej opowieści o powstawaniu kolejnych królestw, typów, gromad itd. Dostałam kilkanaście rozdziałów poświęconych tym zagadnieniom z ewolucji, które wydają się interesować Autora.

Rozumiem, że trudno powiedzieć cokolwiek o ewolucji jednokomórkowców — były, minęły, jakiekolwiek ślady ich życia należą do rzadkości. Ale brakowało mi roślin. O zwierzętach człowiek uczył się na biologii — omawialiśmy robaki, pierścienice, kręgowce... Rośliny zawsze traktowane były po łebkach i ta książka nie jest wyjątkiem. A one też jakoś wylazły z morza na ląd, wykształciły tkanki, mają swoją fizjologię i cudownie skomplikowaną chemię.

O dinozaurach też mogłoby być więcej. A tymczasem Arsuaga omawia takie problemy jak nieuchronność powstawania różnych typów zwierząt (no, ta konwergencja to jest jakiś argument), postęp w ewolucji, różne koncepcje i podziały wśród ewolucjonistów... Słowem — to książka o ewolucji, a wcale nie o życiu. Do tego, po długim przekonywaniu, że Homo sapiens jest zwierzęciem jak wiele innych, Autor pół książki poświęca naszemu gatunkowi. Owszem, to jest ciekawe, ale nie trwało 4 miliardy lat, jak obiecuje okładka.

Mam wrażenie, że Arsuaga traktuje czytelników niezupełnie z góry, ale zakłada, że nie są zbyt mądrzy. Sugeruje, że należy czytać jeden rozdział dziennie (bez przesady, jeden prawie udało mi się przeczytać w tramwaju, podczas powrotu z pracy), często ostrzega, że omawiany termin jest trudny... Nie czułam się z tym dobrze.

Książka ilustrowana jest schematycznymi rysunkami. Nawet sympatycznie wyglądają, chociaż są czarno-białe. Ale w sumie — po co kolory do omawiania teorii?

Zabrakło mi indeksu i bibliografii. Jakaś tam literatura jest w przypisach końcowych, ale to nigdy nie była wygodna w użyciu forma.

Trafiają się literówki, w jednym miejscu z 65 milionów lat zrobiło się 605...

czwartek, 1 listopada 2018

"Tajemnica domu Arandów" — hiszpańsko

Tytuł:           Tajemnica domu Arandów       
Tytuł oryginału: El Misterio de la Casa Aranda
Autor:           Jerónimo Tristante           
Wydawnictwo:     Noir Sur Blanc               
Rok 1. wydania:  2008                         

Podtytuł — "Przygody detektywa Victora Rosa w Madrycie pod koniec XIX wieku" — wiele mówi o treści. Zgadza się, jest bardzo hiszpańsko, z korridą włącznie. Dziewiętnastowiecznie też jest — wszyscy jeżdżą dorożkami (samochody jeszcze do Madrytu nie dotarły, nawet jako plotki), używają świeczek i czerpią wodę ze studni. Ale telegraf już jest, można szybko przesłać kluczowe wiadomości.

Główny bohater bardzo mocno przypominał mi kanadyjskiego detektywa Murdocha z serialu. Młody, zdolny, wielbiciel najnowszych odkryć naukowych (daktyloskopia itp.) umożliwiających mu przełomy w trudnych sprawach. Do tego zakochany w pannie z wyższych sfer, która może przydawać się w niektórych śledztwach. Ale Victor ma o wiele łatwiej — nie musi sam ślęczeć nad artykułami naukowymi, we wszystkie arkana wprowadza go mentor. Nawet uczynnie piłuje różnymi narzędziami ludzkie kości, żeby pokazać, jakie ślady zostawia brzytwa, jakie nóż... Ogólnie, protagonista ma z górki i wielu ludzi mu pomaga.

Pozostali bohaterowie często mi się mylili. Zapewne przyczyniła się do tego mnogość męskich imion i nazwisk na literę A: don Alfredo, don Alberto, don Aldanza, don Armando, don Antonio... Kobiety też się trafiają (Augusta, Ana, Aurora), ale już nie w takiej obfitości. Do tego każdy ma ze dwa imiona (a może to drugie to nazwisko?), co wydatnie utrudnia zapamiętanie postaci.

Fabuła rozkręca się bardzo wolno. Najpierw Autor opisuje, jak to się stało, że protagonista zrezygnował z kariery kieszonkowca na rzecz pracy policjanta, a jakie stosunki łączyły go z pierwszym mentorem, a jakie miał poglądy polityczne... Dopiero mniej więcej w jednej piątej książki pojawia się wzmianka o jakiejś zbrodni. Ale potem już akcja się rozkręca i trup ściele się gęsto. Nietuzinkowy pomysł na zbrodnię.

Irytowało mnie tło polityczne, a ściślej ten poziom jego szczegółowości, który nic mi nie mówił, jedynie zamulał tekst. OK, protagonista jest liberałem — to jakoś o nim świadczy. Ale wspominanie nazwisk jakichś ministrów z dziewiętnastowiecznej Hiszpanii? Nie znam ludzi.

Za to spodobało mi się tło społeczne. Gdzie te czasy, kiedy policjant prowadzący kilka śledztw równolegle mógł jeszcze pójść wieczorem do teatru albo na korridę? Do tego dochodzi zwyczajowa popołudniowa drzemka, że o wizytach w domu publicznych nie wspomnę. Oj, wiele utraciliśmy...

Pod względem językowym mogło być lepiej. Trafiają się bardzo niezgrabne konstrukcje (jak "najkrótsza odległość miedzy dwoma punktami"). Zaskoczył mnie również majordomus wyrażający się o swojej (zamężnej) pracodawczyni per "panienka". Tym bardziej, że wynajęto go dopiero, kiedy państwo młodzi zamieszkali razem w nowym domu.