Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kisiel. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kisiel. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 20 grudnia 2022

"Efekt pandy" — komedia kryminalna

Tytuł:          Efekt pandy       
Autor:          Marta Kisiel      
Wydawnictwo:    Wydawnictwo W.A.B.
Rok 1. wydania: 2021              

Kolejny zabawny kryminał, z przeważnie znanymi już bohaterkami, które wystąpiły w "Dywanie z wkładką". Przeważnie, bo dołącza do nich matka protagonistki (porównywalnie barwna, może nawet górująca nad pozostałymi). Razem z teściową, córką i psicą wyjeżdżają na tydzień do spa. Taki babski wypad. No cóż — biedny ośrodek...

Z jednej strony to kontynuacja "Dywanu", bo panie w pewnym sensie próbują leczyć traumę, wszystko im się kojarzy ze zbrodnią. Z drugiej — samodzielna opowieść z własną fabułą, przy której wcale nie trzeba znać pierwszego odcinka. Wystarczy wiedzieć, że się działo. Acz ewentualne czytanie zalecałabym w kolejności chronologicznej, bo trafiają się spoilery do części pierwszej.

Powieść mocno kojarzyła mi się z twórczością Chmielewskiej. To samo radosne pomieszanie zbrodni z humorem. Ale były też inne podobieństwa: (i) bohaterkami są silne i wyraziste kobiety, które (ii) prowadzą prywatne, raczej amatorskie niż profesjonalne, śledztwo. (iii) Nie zachowują przy tym żadnej bezstronności. Jeśli na czymś im zależy, przechodzą w tryb żywiołowy, a wtedy nie sposób ich zastopować. (iv) Mężczyźni stanowią tło, co najwyżej awansują do postaci drugoplanowych, również zabawnych.

Podobny jest również lekki, pełen humorystycznych akcentów język. Mnie osobiście uwiodła definicja "kobiecych dni". To przecież musi być dzień kobiet, dzień matki itd. Jak w ogóle można było pomyśleć o czymś innym?

Czyta się szybko, łatwo i przyjemnie.

Nie zauważyłam usterek językowych.

wtorek, 1 lutego 2022

"Pierwsze słowo" — zbiór opowiadań

Tytuł:          Pierwsze słowo
Autor:          Marta Kisiel  
Wydawnictwo:    Uroboros      
Rok 1. wydania: 2018          

Zbiór jedenastu opowiadań publikowanych po raz pierwszy od 2006 do 2017 roku. Dwa z nich, "Szaławiła" i tytułowe "Pierwsze słowo" dostały nagrodę Zajdla. Wszystkie zawierają element fantastyczny, choć niekoniecznie humor, z którym przywykłam kojarzyć Kisiel, trafiają się również teksty bliskie horroru.

Opowiadania raczej krótkie — liczą od kilkunastu do około sześćdziesięciu stron. Dwa najdłuższe — "Dożywocie" i "Szaławiła" — należą do wspólnego uniwersum, bohaterowie nawet się spotykają. A i tak łączy ich miejsce, w którym mieszkają.

"Dożywocie" zostało rozwinięte w książkę, od której rozpoczęłam znajomość z Autorką. Po lekturze całej powieści opowiadanie wydawało się okrojone i dziwnie krótkie, chociaż niektóre scenki chyba w książce się nie pojawiły (a przynajmniej ich nie zapamiętałam).

Całość czyta się szybko i przyjemnie. Trafiały się dość oryginalne pomysły. Na przykład spodobało mi się umieszczenie akcji jednego z opowiadań w zamtuzie. I dobrze, że ten akurat tekst okazał się zabawny.

Widać nawiązania do polskiej literatury i poezji. Zwłaszcza panicz Szczęsny nie żałuje romantycznych rymów.

Nie zauważyłam wpadek językowych.

poniedziałek, 1 listopada 2021

"Dywan z wkładką" — zabawnie

Tytuł:          Dywan z wkładką   
Autor:          Marta Kisiel      
Wydawnictwo:    Wydawnictwo W.A.B.
Rok 1. wydania: 2021              

Podtytuł — "Komedia kryminalna" — nie kłamie. Jest wesoło, aż się przypominają książki Chmielewskiej w szczytowej formie. To samo traktowanie bohaterów z dystansem i humorem, ten sam fabularny akcent na kobiety, podobny typ postaci — inteligentne, z fantazją, nietuzinkowe... Nawet elementy obyczajowe, które zazwyczaj mnie nudzą, wchodzą jakoś bezboleśnie. Może i gdzieś grasuje straszliwy morderca, ale pozytywne postacie wychodzą z przygód obronną ręką.

Akcja toczy się na wsi. Zwariowana rodzinka z dwójką dzieci i psicą (o wdzięcznym imieniu Piña colada, dla przyjaciół Pindzia) przeprowadza się na wieś, stopniowo zapoznaje z sąsiadami, urządza w nowym miejscu... Niedługo potem wpada z wizytą teściowa pani domu i zaczyna wywierać presję na wszystkich pod ręką.

Bohaterowie barwni, zabawni, może nawet odrobinę karykaturalni. Jak teściowa, to pełna wigoru i trenująca jogę. Jak nastolatek, to z nieodrywający się od komputera lub zbuntowany i z wyrazistą ideologią. Wzbudzają sympatię (przynajmniej ci, którzy mieli to robić) i dają się zapamiętać.

Trochę niewiarygodna wydaje mi się kulminacyjna scena. No, ja na miejscu zbrodzienia nie zachowywałabym się w ten sposób. To było takie spontaniczne, że aż nie pasowało do postaci. Poza tym zabrakło mi zabawy w typowanie mordercy. Wszystko wyjaśnia się nagle i zbyt szybko.

Język iskrzy się od humoru. Najbardziej ujęły mnie wkurwiny (przeciwieństwo endorfin), ale nie brak innych perełek. Już samo imię dla psa o czymś świadczy.

W sumie  — lektura szybka, łatwa i przyjemna.

Nie zauważyłam wpadek językowych.

piątek, 1 stycznia 2021

"Płacz" — trzeci tom

Tytuł:          Płacz       
Autor:          Marta Kisiel
Wydawnictwo:    Uroboros    
Rok 1. wydania: 2020        

Trzeci, ostatni (chyba) tom Cyklu wrocławskiego. I jakoś mi to przeszkadzało. O ile dwa pierwsze czytałam w niewłaściwej kolejności, a mimo to wszystko było w porządku, tak teraz nie mogłam się połapać. Postacie mi się myliły, bardzo długo sądziłam, że Dżusi (protagonistka) to Salka z "Nomen omen". To pewnie nie wina Autorki, tylko moja (w końcu mogłam robić krótsze przerwy między poszczególnymi częściami), ale i tak coś zgrzytało.

Jeśli pominąć zagubienie, to powieść ciekawa. Bohaterowie znowu muszą nurkować w czasie. Najpierw — na nie do końca świadomy wniosek znajomego, potem — aby ratować chronopodróżniczkę, która utknęła nie wiadomo gdzie i kiedy. Co zaczyna się jako przygoda, szybko przeradza się w walkę wymagającą ofiar.

Tytuł słabo przypadł mi do gustu. Owszem, od czasu do czasu ktoś tam płacze, ale to za mało, żeby na przykład za rok przypomnieć sobie, o czym opowiada książka. Bo o płakaniu na pewno nie jest. A bo to w jednej powieści leją się łzy? Za mało charakterystyczna ta tytułowa cecha.

Odrobinę przeszkadzała mi okładka — z kobiecą twarzą przedstawioną od strony czoła. Przez to notorycznie brałam książkę do góry nogami. ;-)

Bohaterowie znani z poprzednich tomów (nawet jeśli Karolka w ogóle nie mogłam sobie przypomnieć). Sympatyczni, ale bardzo charakterni. Same siostry Bolesne (już tylko dwie) wystarczą za przykłady postaci niby dobrych, ale których lepiej na swojej drodze nie spotykać.

Wiele wynagradza lekki i przyjemny w odbiorze język. Porównania nadal są żywiołowe i przemawiają do wyobraźni. Przebłyski humoru ubarwiają lekturę. Kolejny plus za walory edukacyjne — można się czegoś dowiedzieć o Górach Sowich, o przebiegu II wojny światowej na tych terenach...

Gdzieś tam coś dziwnego się zadziało podczas składania — zdanie zaczyna się małą literą, za to drugie słowo dostało dużą.

piątek, 30 października 2020

"Oczy uroczne" — jedność miejsca

Tytuł:          Oczy uroczne
Autor:          Marta Kisiel
Wydawnictwo:    Uroboros    
Rok 1. wydania: 2019        

Teoretycznie to trzecia część cyklu "Dożywocie". W praktyce ma niewiele wspólnego z pierwszymi tomami. Tylko miejsce akcji (ale nawet czasy są inne), a i to nie do końca. Bohaterka, wiła Oda zbudowała dom na zgliszczach "Lichotki". Nic nie wskazuje na to, że zna poprzednich lokatorów. No, może z jednym wyjątkiem — dość wiele czasu spędza z Rochem Kusym (synem tego pana Kusego, który pomagał Konradowi w pierwszej części).

W pewnym sensie nowy dom stanowi przeciwieństwo starego. Zamiast człowieka-pisarza z aniołkiem i całym mnóstwem nadnaturalnych stworów teraz mamy wiłę-lekarkę z małym czortem, Bazylem. Jedyny zwyczajny mieszkaniec to piesek.

Nastrój też inny, mniej pogodny, bowiem Oda mierzy się z całkiem poważnymi problemami. Co ciekawe, te problemy czynią książkę bardzo aktualną. Chociaż — wbrew pozorom — magiczne kłopoty łatwiej zniszczyć. Owszem, humor też jest (na przykład czort ma wadę wymowy), ale już nie w tym stężeniu.

Podobieństwa dostrzegam w postaciach Licha i Bazyla. Obydwoje są młodzi (chociaż niekoniecznie metryką) i przez opiekunów traktowani jak dzieci. Może nie trzeba chronić czorta przed całym złem tego świata, ale i tak wydaje się bardzo naiwny. A na pewno trzeba pilnować jego diety. No właśnie — o ile Licho uwielbiało sprzątać, tak Bazyl lubi gotować (z akcentem na rzeczy słodkie i niezdrowe).

Fabuła wciąga może nawet bardziej, bo sprawa jest poważna, a powieść zawiera pewne elementy śledztwa, z niepewnością co do losów bohaterów i niczego nieświadomego otoczenia włącznie.

Interesująca magiczna otoczka — spodobały mi się wieszcze sny tuż po przesileniu zimowym, księga demonów, dzwonki loretańskie... Ogólnie ten aspekt wydaje mi się bogaty i dopracowany. Strona medyczna też ładnie pokazana.

Nie zauważyłam wpadek językowych.

sobota, 11 kwietnia 2020

"Nomen omen" — i śmieszno, i straszno

Tytuł:          Nomen omen  
Autor:          Marta Kisiel
Wydawnictwo:    Uroboros    
Rok 1. wydania: 2014        

Początek cyklu wrocławskiego opowiadający o perypetiach Salki Przygody. Pojawiają się niektóre postacie, które przemkną w późniejszej "Toni". Protagonistka nie ma w życiu lekko — nietypowe imię, mało kobiecy wzrost, zwariowani rodzice, nieodpowiedzialny młodszy brat...

Z jednej strony, powieść skrzy się od humoru — w postaciach, dialogach, sytuacjach, komentarzach. Z drugiej — pobrzmiewają i poważne nutki, bo ktoś łazi po Wrocławiu i zabija drobne blondynki. Coś podobnego do książek Chmielewskiej, tylko z fantastyką na dodatek. I z kiełkującymi romansami, ale widać żadna powieść nie może być doskonała. ;-)

Uwagę zwraca lekki język — pełen barwnych porównań, ironicznych komentarzy... Nawet zróżnicowane żargony bawią. Bo innym stylem posługuje się doktorant na polonistyce, a innym — Niedaś, mało lotny brat Salki. Licznych wtrętów o farmieniu czegoś tam w Warcrafcie nawet nie rozumiałam, ale jakoś mi to nie przeszkadzało.

Autorka dobrze wykorzystuje wykształcenie, również tym razem wplata do opowieści nawiązania literackie ze szczególnym uwzględnieniem polskiego romantyzmu. Czyżby jakieś ciągoty do tego okresu?

Postacie barwne. Każda ma własny bagaż doświadczeń, dążenia. Dobrze zbudowane, nawet siostry trojaczki różnią się charakterkami (chociaż nie wyglądem).

Fabuła w porządku, pełna zwrotów akcji, ale należycie sygnalizowanych wcześniej, niewyskakujących na czytelnika znienacka niby czołg.

Nie zauważyłam żadnych wpadek językowych, za to kilka barwnych i godnych zapamiętania cytatów. "Człowiek człowiekowi panią z dziekanatu". ;-)

piątek, 30 sierpnia 2019

"Toń" — poważniej

Tytuł:          Toń         
Autor:          Marta Kisiel
Wydawnictwo:    Uroboros    
Rok 1. wydania: 2018        

Tym razem nie jest tak wesoło, jak w cyklu zaczynającym się od "Dożywocia". Owszem, humor się trafia, ale nie stanowi sedna powieści, tu już dominuje klimat o wiele bardziej ponury. Oprócz wesołych przebłysków (szczególnie w dialogach i przekomarzankach, niekiedy w barwnych porównaniach) pojawiają się całkiem poważne problemy — śmierć bliskich, chciwość, akceptacja kogoś, kto zrobił coś nieakceptowalnego...

Tematyka głównego motywu popularna — podróże w czasie — ale podejście nietypowe, bo fantasy. Obywa się bez wehikułów, po prostu niektóre osoby mają talent do zanurzania się w rzece czasu. W branży nazywa się ich psychopompami — od istot odprowadzających zmarłych do krainy śmierci.

Fabuła bardzo satysfakcjonująca — dużo zwrotów akcji (acz niektóre przewidywalne), ciągle coś się dzieje, ciągle jest powód, aby martwić się o przeżycie bohaterek. A każda po kolei wpada w mniej lub bardziej poważne tarapaty.

Głównymi bohaterkami są trzy panny Sternówny — dwie siostry i ich ciotka. Każda inna (nawet w kolorze włosów), każda na swój sposób niezwykła. Czasami kłócą się ze sobą, czasami — w obliczu zewnętrznego zagrożenia — zwierają szeregi tak, że nawet czas się nie przeciśnie. Oprócz nich na kartach pojawia się jeszcze sporo interesujących postaci. Niektóre bardzo stare.

Mimo licznych trupów i poruszanych ciężkich problemów, książka lekka. Czyta się przyjemnie i szybko. Być może z powodu domieszki romansu do poważniejszej tematyki.

Nie zauważyłam żadnych wpadek językowych.

niedziela, 23 czerwca 2019

"Siła niższa" — drugi tom

Tytuł:          Siła niższa 
Autor:          Marta Kisiel
Tom:            2           
Wydawnictwo:    Uroburos    
Rok 1. wydania: 2016        

Trochę mi to wygląda na syndrom drugiego tomu, ale może miałam zbyt rozbudowane oczekiwania. Bohaterów już na ogół znałam z pierwszej części, więc zabrakło radości z ich odkrywania i zaskoczeń na tym tle. Nie znalazłam tylu błyskotliwych cytatów wartych odnotowania co poprzednio. I sama koncepcja siły niższej niezbyt do mnie przemawia. Za mało różni się od wyższej.

W pierwszej części powieści na Konrada spadło mnóstwo problemów, przeważnie niezasłużonych. Aż żal było czytać o tych wszystkich kataklizmach. Miałam wrażenie, że Autorka prezentuje bardzo babski punkt widzenia i za dużo wymaga od swojego bohatera. To jakby ktoś twierdził, że jeśli kobieta nie chodzi regularnie na siłownię, to się zaniedbuje. Na szczęście w końcu protagonista zaczął wychodzić na prostą, a mnie komfort czytania się poprawił. Druga część wydaje mi się bardziej zrównoważona pod względem babsko-chłopskiej perspektywy i zawiera głębsze prawdy.

Z nowych postaci — pojawia się Tsadkiel, komiczny w swojej przerysowanej wredocie anioł skromności i sprawiedliwości. Tak upierdliwy, że Turu nazywa go Zadkielem. I trójka duchów wehrmachtowców (po śmierci wyszli na całkiem przyzwoitych nieludzi). Poznajemy również bliżej samego Turu — gospodarza nowej siedziby dożywotników. I jeszcze na światło dzienne wychodzą konsekwencje pewnego czynu Carmilli wspomnianego w pierwszym tomie...

Ogólnie — czyta się lekko i przyjemnie, zwłaszcza drugą połowę. Ale pierwszy tom bardziej mi się podobał, był lżejszy i zawierał świeży pomysł. Kontynuacja to już nie to samo.

Język nadal błyskotliwy — pełen zabawnych porównań i odwołań do literatury. Acz chyba mniej niż w "Dożywociu". Warsztatowo książka nieźle dopracowana, chociaż nie idealna — mignęły mi jakieś sporadyczne literówki.

środa, 17 maja 2017

"Dożywocie" — zabawne urban fantasy

Tytuł:           Dożywocie   
Autor:           Marta Kisiel
Wydawnictwo:     Uroboros    
Rok 1. wydania:  2010        

Lekkie, zabawne wręcz, urban fantasy. Autorka bazuje na dość ogranych motywach — nawiedzonego domu, ale robi to z olbrzymią dozą humoru. Duch sam w sobie mógłby być straszny, jednak duch-poeta, a do tego bałaganiarz to już prawdziwy horror. Nie brak ciekawych kontrastów jak anioł stróż w bamboszkach. Jest również Zmora z upodobaniem gniotąca klatki piersiowe śpiących...

Uwagę zwraca przede wszystkim ironiczny język, pełen interesujących figur stylistycznych. "Zwykle obcował z przyrodą za pośrednictwem kanałów Animal Planet i National Geographic" czy koneserzy "wina marki wino, rocznik zeszła środa" to tylko przykłady.

Doceniam również fakt, że Licho mówi o sobie w rodzaju nijakim: poszłom, zrobiłom. Bardzo rzadko używana forma, ale jeśli nie jest się ani chłopcem, ani dziewczynką, pasuje jak ulał. W ogóle zróżnicowanie języka poszczególnych postaci udane, alleluja.

Fabuła nie należy do przesadnie skomplikowanych, jednak kilka wątków jest: miłość (zazwyczaj nieszczęśliwa), walka z podstępnym wrogiem, życie zawodowe przeszkadzające we wszystkim, różnorodne perypetie wszystkich niemal mieszkańców dziwacznego domu. Całość przyjemna, lecz Autorce udaje się uniknąć przesłodzenia.

Bohaterowie zarysowani grubymi kreskami — wiadomo, kto ma wzbudzać sympatię, a kto niechęć. Można dopatrzeć się również postaci niezupełnie białych ani czarnych, ale jednak wiadomo, komu czytelnik powinien kibicować. Postacie fantastyczne niby ze sztampowych ras, ale prawie zawsze z jakimś oryginalnym, najczęściej śmiesznym, dodatkiem, który skutecznie przełamuje schematy.

Warto również wspomnieć o licznych odwołaniach do literatury; romantyczny duch-poeta nieźle wywiązuje się z tego obowiązku.

Nie mam zastrzeżeń do języka. Jeśli były jakieś niedociągnięcia, to przeoczyłam.