Pokazywanie postów oznaczonych etykietą włoska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą włoska. Pokaż wszystkie posty

sobota, 1 października 2022

"Z pustymi rękami" — kryminał z pogodą

Tytuł:           Z pustymi rękami 
Tytuł oryginału: A mani vuote     
Autor:           Valerio Varesi   
Tłumacz          Tomasz Kwiecień  
Wydawnictwo:     Wydawnictwo REBIS
Rok 1. wydania:  2006             

W książce czuć upał, który przytłacza i odbiera chęć do działania. I to nie jest komplement. Bardzo wiele miejsca Autor poświęca opisom upału, wzmiankom o klimatyzacji, włączeniom wentylatora, reakcjom ludzi na klimę lub wentylator... Za dużo tego.

Trochę czułam się, jakbym oglądała film, w którym co najmniej drugoplanowe role odgrywają: pogoda w mieście, samo miasto, znaczące okresy milczenia i przeciągające się spojrzenia. To może mieć swój urok, ale obawiam się, że tworzenie nastroju zepchnęło fabułę na jakieś odległe pozycje. Tym bardziej, że w mieście nigdy nie byłam i raczej nie będę, więc niespecjalnie przejmuję się jego losami.

Owszem, trup pojawia się dość szybko. Samo śledztwo jeszcze jakoś daje radę, chociaż bohater wszystko zleca podwładnym, a sam wydaje się głównie odwiedzać knajpy (w większości mają klimatyzację). Albo rozmyślać na temat zmian zachodzących w mieście. Albo rozmawiać o nich z każdym, kto się nawinie. Zakończenie mnie rozczarowało. Jakieś bezbarwne wyszło. Ale przynajmniej upał się skończył.

Na domiar złego tytuł sprawia wrażenie wybranego przypadkowo. Może to jakiś idiom włoski i w oryginale miał sporo sensu, lecz w tłumaczeniu nie widzę specjalnego związku między nim a fabułą.

Znalazłam trochę powtórzeń i garść zgubionych podmiotów.

sobota, 24 lipca 2021

"Ludzie, zwyczaje i obyczaje starożytnej Grecji i Rzymu" — ciekawie

Tytuł:          Ludzie, zwyczaje i obyczaje
                starożytnej Grecji i Rzymu 
Autor:          Lidia Winniczuk            
Wydawnictwo:    Wydawnictwo PWN            
Rok 1. wydania: 1983                       

Gruba księga z mnóstwem wiadomości. Podzielona na prawie czterdzieści rozdziałów, na ogół parami — w Grecji i w Rzymie. Poszczególne rozdziały omawiają różne aspekty antycznego życia. Na przykład "Hodowla bydła i polowanie", "Środki płatnicze", "Nauka i wychowanie", "Ostatnie pożegnanie", "Kapłani i kapłanki", "O wróżbiarstwie"... Sporo tego jest.

Oczywiście, że temat nie został wyczerpany. Pewnie nie dałoby się tego zrobić w jednej książce, którą jeszcze można by unieść. Jak zauważa Lech Trzcionkowski w posłowiu, Autorka pominęła ustrój polityczny, a ostatnio przyjmuje się, że miał olbrzymi wpływ na myślenie i system wartości starożytnych. Niemniej jednak można się z książki dowiedzieć bardzo dużo i w różnorodnych dziedzinach. Na przykład, że starożytny Rzym miał straż pożarną.

Winniczuk nie przedstawia tylko suchych faktów, często cytuje również greckich i rzymskich twórców w jakiś sposób odnoszących się do danego zagadnienia.

Czytało się może niezbyt szybko (bo gęsto od treści), ale na pewno przyjemnie i z zainteresowaniem. Podejrzewam, że jeszcze będę wracać do tej książki, aby coś tam sprawdzić.

Książkę ilustruje około półtorej setki czarno-białych fotografii i rysunków. Na końcu znajduje się literatura (kilka stron), wykaz przekładów wykorzystanych w tekście, spis ilustracji oraz skorowidz.

Pod względem językowym — odrobinę przeszkadzały mi powtórzenia. Zauważyłam również literówkę, ale dopiero w posłowiu.

sobota, 29 maja 2021

"Siódmy element" — młodzieżówka

Tytuł:           Siódmy element               
Tytuł oryginału: The Stone - La settima pietra
Autor:           Guido Sgardoli               
Wydawnictwo:     Akapit                       
Rok 1. wydania:  2019                         

Urban fantasy — akcja rozgrywa się współcześnie (chociaż niezupełnie w mieście) i magia ma tu ogromne znaczenie (acz nie występują inne rasy). Książka raczej dla młodzieży — główny bohater ma trzynaście lat i oczywiście musi się mierzyć z bardzo poważnymi problemami. Inaczej mówiąc, to fantastyka z elementami kryminału. I zwłok nie brakuje.

Ciekawe miejsce akcji; chociaż Autor jest Włochem, wydarzenia rozgrywają się na wysepce u wybrzeży Irlandii. I to ma znaczenie fabularne — mamy do czynienia z magią Celtów, a wszystko kręci się wokół kilku menhirów. Kamienie pamiętają, kamienie pojawiają się w różnych miejscach, kamienie wpływają na ludzi. Ciekawie wykorzystana morska sceneria, ale odrobinę męczyły mnie te wszystkie irlandzkie nazwy; Tech Duinn, Bruach Thoir... Nie potrafiłam zapamiętać, co jest czym.

Spodobało mi się przedstawienie niewielkiej społeczności — na wysepce mieszka około czterystu ludzi, wszyscy się znają i bardzo niechętnie integrują z obcymi. Norweg przebywający na wyspie od dekad nadal zwany jest Obcym i nikt nie chce gadać z policjantem przysłanym do zbadania najpierw jednej śmierci, potem kolejnej, a wreszcie całego szeregu wypadków, kłótni i zgonów.

Bohaterowie sympatyczni. Dzieciaki mają swoje charakterki, lepiej lub gorzej dogadują się z rodzicami, czasami wagarują, zaciekle bronią honoru rodziny... Oczywiście, nie mogło obyć się bez słodkiej, szczenięcej miłości. Ech, co Hollywood robi z ludźmi — trzynastolatki muszą się całkiem poważnie zakochiwać i odkrywać, że ta druga osoba jest najważniejsza na świecie...

Ogółem — czytało się całkiem przyjemnie. Dobrze dawkowana niepewność, ciągle rosnące stawki, wieczne i urozmaicone zagrożenia... Niektóre rzeczy dało się przewidzieć, ale z niedużym wyprzedzeniem.

Pod względem językowym całkiem przyzwoicie, mignęła mi tylko jedna literówka.

czwartek, 21 stycznia 2021

"Kronika starożytnego Rzymu" — jak w tytule

Tytuł:          Kronika starożytnego Rzymu
Autor:          Aleksander Krawczuk       
Wydawnictwo:    Iskry                     
Rok 1. wydania: 1994                      

Zestaw notek na temat tego, co ciekawego (o ile wiedza o tym przetrwała — nie wszystkie lata się załapały) stało się w danym roku w starożytnym Rzymie. Pierwszy wpis dotyczy roku 753 p.n.e. (domniemane założenie miasta), a ostatni — roku 337 i śmierci Konstantyna oraz podziału imperium na dwie części. Zapiski na ogół są krótkie, często ograniczają się do jednego zdania. Rzadko trafia się rok tak obfity w wydarzenia wielkiej wagi, aby zapełnić więcej niż stronę.

Ciekawsze wydają mi się początki historii Rzymu. Trochę legend, wiele przełomów, kiedy to coś tam robiono po raz pierwszy w historii ludzkości. Końcówka to już krwawa jatka licznych cesarzy o żywotach niczym u jętek jednodniówek. Ot, kolejnego armia okrzyknęła władcą, więc poprzednika zaciukali, żeby pozbyć się nadmiaru. Aż dziw bierze, że ktokolwiek zgadzał się objąć stanowisko, skoro śmierć naturalna w tej grupie zawodowej stanowiła ewenement.

Książka pozwoliła mi usystematyzować wiedzę, jakoś połączyć luźne hasła zasłyszane tu i tam; porwanie Sabinek, Cincinnatus, Mucjusz Scewola... Teraz widzę, że niegdyś uczono w szkołach bardziej szczegółowej historii Rzymu i każdy wykształcony człowiek te pojęcia rozumiał, a nie tylko kojarzył. Ogólnie — przyjemna i pożyteczna lektura.

Krawczuk nie żałuje porównań do naszych dziejów, czasem także do innych krajów. Co zrobić, historia lubi się powtarzać. Acz odwołania do współczesnej polityki mnie raczej irytowały — było, minęło, zapomniałam i czasami nie wiedziałam, do czego Autor pije.

Za to na plus pokazanie rzymskich źródeł wielu słów używanych dzisiaj, chociaż ich znaczenie się zmieniło. Na przykład taki cenzor kiedyś znaczył kogoś całkiem innego, nieuzbrojonego w nożyczki.

Dzieło zdobią dwie kilkustronicowe wkładki z fotografiami. Jedna czarno-biała, druga kolorowa. Obie na kredowym papierze. Na zdjęciach zachowane rzeźby, freski, czasem inne artefakty.

Na końcu zamieszczono listę cesarzy (tylko tych do 337 roku) wraz z latami panowania.

Nie zauważyłam wpadek językowych.

czwartek, 19 marca 2020

"Pompeje" — interesująco

Tytuł:           Pompeje. Życie rzymskiego miasta 
Tytuł oryginału: Pompeii: The Life of a Roman Town
Autor:           Mary Beard                       
Wydawnictwo:     Rebis                            
Rok 1. wydania:  2008                             

Książka w interesujący sposób opowiada o tym, co dotychczas udało się nam wywnioskować o życiu w rzymskim miasteczku na podstawie wykopalisk w Pompejach. To nie przewodnik, raczej praca popularnonaukowa. Podzielona na dziewięć rozdziałów, każdy zagłębia się w inny aspekt — od zabudowy do religii.

Podziw może budzić pomysłowość badaczy. Na podstawie rys na kamieniach na drogach (coś w rodzaju pompejańskich przejść dla pieszych) wywnioskowano, że ulice często były jednokierunkowe. Wszystko może mieć znaczenie, nawet sposób, w jaki rozchlapał się tynk malarzy pracujących w jednym z domów w momencie kataklizmu.

Czasem rozumowanie jest mocno naciągane — trudno sądzić, kto był właścicielem domu na podstawie wydrapanego napisu. Albo znalezionego sygnetu. Ale jak się nie ma lepszych źródeł...

Poznajemy losy poszczególnych ludzi, budynków, malowideł. Trochę czytamy narzekań na osiemnastowiecznych archeologów i ich metody. Ciekawe, co za sto lat będą sądzić o naszym podejściu. Na pewno okaże się barbarzyńskie.

Czyta się przyjemnie. Nie dostajemy ani suchego wykładu, ani ogólników znanych każdemu maturzyście. To próba maksymalnego zbliżenia się do zwykłego pompejańczyka. Sporo ciekawych informacji, popartych przykładami. Interesujące mogą być różnorodne genezy nazw nadawanych odkopywanym domostwom.

Książka zawiera dużo ilustracji; czarno-biało fotografie i rysunki oraz dwie wkładki z kolorowymi zdjęciami. Nawet nie wiedziałam, że niektóre obrazki, które kojarzę z podręczników historii, pochodzą z Pompejów. W sumie logiczne...

Dużo dodatków, które mogą się przydać: plan Pompejów, garść wskazówek dla turystów odwiedzających to miasto, lektura uzupełniająca, bibliografia, indeks...

Pod względem językowym jest nieźle, ale trafiają się zdania, w których nie wiadomo, co jest podmiotem, a co dopełnieniem. Jak w przykładzie "Samochód wyprzedził motocykl" — i teraz nie mam pojęcia, co jedzie z przodu.

niedziela, 12 sierpnia 2018

"Historia estetyki" 1 — wykład

Tytuł:          Historia estetyki     
Autor:          Władysław Tatarkiewicz
Tom:            1                     
Wydawnictwo:    Arkady                
Rok 1. wydania: 1960                  

Pierwszy tom obszernego dzieła — zgodnie z podtytułem ("Estetyka starożytna") — poświęcony starożytności, która została ograniczona do Grecji i Rzymu. Książka składa się z trzech części. Pierwsza, najkrótsza, dotyczy okresu archaicznego, czyli początków greckiej sztuki — poezji oraz sztuk plastycznych. Druga część omawia okres klasyczny, a ostatnia — okres hellenistyczny, ale koncentruje się głównie na Rzymie. Inna sprawa, że Aleksander Macedoński niespecjalnie zajmował się malowaniem obrazów ani tworzeniem dytyrambów...

Każda część dzieli się z kolei na rozdziały. Typowy rozdział to omówienie poglądów danej szkoły filozoficznej na różne aspekty sztuki, a po nim Tatarkiewicz przytacza cytaty z dzieł starożytnych autorów, które dotrwały do naszych czasów. Trafiają się wśród nich perełki naprawdę błyskotliwe: celne i lapidarne.

Podobały mi się między innymi te: "Toteż Gorgiasz mówił o tragedii, że 'jest oszukaństwem, w którym oszukujący jest uczciwszy od nie oszukującego, a oszukany mędrszy od nie oszukanego'" (str. 105) lub słowa przez Senekę przypisywane Platonowi: "Bezskutecznie stuka do bram poezji człowiek trzeźwy" (str. 239).

W odróżnieniu od prac Umberto Eco, który niegdyś zajął się podobną tematyką, tutaj dostajemy solidny wykład na temat teorii estetyki oglądanej oczyma starożytnych. Widać przy tym, że Tatarkiewicz był przede wszystkim filozofem — poglądy na sztukę zaprezentowane są z punktu widzenia poszczególnych filozofów lub całych szkół: pitagorejczycy, Heraklit, Sokrates, Platon, Arystoteles, epikurejczycy, sceptycy i wiele innych, aż do Plotyna.

Dowiadujemy się, co dana grupa sądziła o roli sztuki, tej czy innej dziedzinie, jakie cechy uważała za najważniejsze i najbardziej wartościowe (prawda, piękno, użyteczność?)... Można również co nieco zrozumieć, dlaczego zbiór muz wygląda tak dziwacznie z punktu widzenia dzisiejszej sztuki: różne rodzaje poezji, a za to żadnej opiekunki malarzy czy rzeźbiarzy. Acz wciąż nie rozumiem, co w tym gronie robi Urania... ;-) W tle przewija się historia Grecji i Rzymu.

Użyteczność książki podnoszą ilustracje. Kilkanaście rycin przedstawiono w pierwszej części, a na końcu znajduje się dwieście w większości czarno-białych fotografii starożytnych przedmiotów i budowli.

Pod względem językowym całkiem nieźle, acz (raczej rzadko) trafiają się literówki.

niedziela, 15 lipca 2018

"Historia brzydoty" — eseje i cytaty

Tytuł:           Historia brzydoty     
Tytuł oryginału: Storia della bruttezza
Redaktor:        Umberto Eco           
Wydawnictwo:     REBIS                 
Rok 1. wydania:  2007                  

Nietypowa książka. Składa się na nią piętnaście rozdziałów poświęconych różnym aspektom brzydoty — a to podejście w danej epoce, a to określona tematyka, na przykład diabeł lub kicz. Każdy rozdział (niekiedy bywają one podzielone na mniejsze części) zawiera krótki esej Eco, sporo cytatów z literatury danej epoki mówiących o czymś brzydkim i dużo ilustracji.

Sęk w tym, że te składowe wydają się słabo powiązane. I pionowo, i poziomo. To znaczy, zabrakło mi systematycznego, porządnego wykładu na temat brzydoty. Uważam też, że fajniej by było, gdyby Autor esejów bardziej zagłębiał się w analizę tematu, nawet kosztem cytatów. Jakie dzieła Eco wymienia, takie zostają później zacytowane. Prawda, to powinno wiele mówić, ale wyrwany z kontekstu fragment nie powie nic o stosunku twórcy do brzydoty, o dalszych losach szpetnego bohatera... Trochę to wygląda jak pójście na łatwiznę. Albo popisywanie się, czego to niby się nie czytało...

Irytowało mnie utrudnianie czytania na każdym kroku. Czcionka esejów jeszcze daje radę, chociaż nie rozpieszcza. Wydaje mi się, że to dziewięć czy dziesięć punktów (acz krój szeryfowy lepiej by się sprawdził na papierze). Ale cytaty są o dobre trzy punkty mniejsze! Do tego błyszczący papier kredowy, początki rozdziałów na czarnym tle... Skład nie dosyć, że w chorągiewkę, to jeszcze bez odstępów między akapitami — musiałam zgadywać, czy to już koniec, czy jeszcze nie. A ta wiedza się przydaje, bo tekst eseju często bywa przerywany (niekiedy w pół słowa) cytatami lub ilustracjami i ciąg dalszy znajduje się kilka stron później. No, na ogół miałam wrażenie, że wydawca próbuje zniechęcić mnie do lektury. Nie dziwię się, że w księgarni dzieło było sprzedawane w postaci zafoliowanej — po otwarciu książki i próbie odszyfrowania tekstu wielu klientów mogłoby zrezygnować z kupna.

Za to duży plus za ilustracje — tu dobrej jakości papier świetnie się sprawdza. Zazwyczaj przedstawiają obrazy, rzadziej zdjęcia rzeźb, szkice lub kadry z filmów.

Czytelnikom pragnącym pogłębić wiedzę książka oferuje dwustronicową bibliografię. Spis wykorzystanych dzieł literackich jest znacznie dłuższy. Znalezienie czegoś mogą ułatwić indeksy autorów i artystów.

Pod względem językowym nie mam uwag.

wtorek, 9 stycznia 2018

"Jestem klonem!" — infantylnie

Tytuł:           Jestem klonem!                       
Tytuł oryginału: Diario di un ragazzo clonato. Romanzo
Autor:           Enzo Fontana                         
Wydawnictwo:     Świat Książki                        
Rok 1. wydania:  2002                                 

Zastanawiam się, do kogo właściwie adresowana jest książka. Poziom moralizatorstwa i prymitywizm argumentów jak dla dzieci przed dziesiątym rokiem życia. Bohaterem jest szesnastolatek, który cierpi mniej więcej tak, jak młody Werter. Ale sporo śmierci i tych nabuzowanych hormonami rozważań o seksie. Więc?

Autor otwarcie opowiada się po stronie kościoła katolickiego. Mogłabym zrozumieć, gdyby po prostu zajął stanowisko w sporze na temat klonowania. Każdy jakieś ma i ja je szanuję. Jednak żeby w rozważaniach o duszy klona absolutnie pomijać bliźnięta jednojajowe... Czy one mają tylko jedną duszę do spółki? Moim zdaniem, literatura w służbie ideologii rzadko kiedy jest dobrą literaturą.

Można było przytoczyć znacznie lepsze argumenty przeciwko klonowaniu niż sentymentalne granie na emocjach. I nie mogłam uwierzyć, że nastolatek wychowany areligijnie sam z siebie dochodzi do wniosków zbieżnych z katolickimi, a życie bez Boga wydaje mu się puste. Zwłaszcza kiedy matka jest malarką, a ojciec filozofem, więc wszystko nie kręci się wokół pieniędzy.

Miałam także problem z zawieszeniem niewiary w innych sytuacjach. Zaczęło się od pierwszych stron: imprezka podczas szkolnej wycieczki. Nauczyciel nie tylko nie przeszkadza szesnastolatkom w piciu, ale sam jeszcze wznosi toast za zdrowie jubilata. I nie, nie kupuję wyjaśnień, że w niektórych krajach to normalne, a dzieci piją słabe wino do posiłków — niektórzy uczniowie nie mieli doświadczeń z alkoholem i się schlali.

Bohaterowie są czarno-biali. Przy tym ci opowiadający się za klonowaniem ludzi wydają się głupi, płytcy, pyszni, a w najlepszym przypadku bezradni. Główny genetyk, który zapoczątkował klonowanie, nazywa się Mendele. Pszipadek? Główny bohater, ten sam genialny i uduchowiony chłopiec, który wymyślił sobie monoteizm, nie potrafi wyciągnąć oczywistych wniosków. Tak oczywistych, że jego przyjaciółce wystarczy rzut oka na zdjęcie.

Język również na kolana nie rzuca. Aż się prosiło o przemycenie kilku naukowych terminów, niech się dzieciaki dowiedzą. A tu nic. Najbardziej rozbawiła mnie próba użycia słowa "śpioszki" w liczbie pojedynczej (s. 54).

czwartek, 14 grudnia 2017

"Pamiętniki" Casanovy

Tytuł:           Pamiętniki        
Tytuł oryginału: Mémoires          
Autor:           Giovanni Casanova 
Wydawnictwo:     Wydawnictwo W.A.B.
Rok 1. wydania:  1822-1828         

Właściwie to nie wszystkie pamiętniki (pewnie za dużo by ich było na jedną książkę), a tylko część, z usuniętymi fragmentami, które mogłyby okazać się mniej interesujące dla polskiego czytelnika. Kończą się na wyjeździe z Warszawy, kiedy Autor ma niewiele ponad czterdzieści lat i jeszcze prawie drugie tyle przed sobą.

Nadal nie rozumiem, co te wszystkie masowo uwodzone kobiety widziały w Casanovie. Nawet we własnym pamiętniku sprawia wrażenie hazardzisty, hulaki, dziwkarza (dziesięciodniowy celibat to już nadzwyczajny post, przyprawiający o męki) i blagiera. Że się z jedną ani drugą nie ożeni, to raczej jasne. Dzisiaj nazwalibyśmy go pedofilem (niektóre dziewczynki miały po czternaście lat). Może liczne kochanki pociągała inteligencja, a może właśnie to szastanie pieniędzmi?

Życie na pewno Giovanni Giacomo miał ciekawe. Książkę czyta się — co rzadkie wśród biografii — jak powieść. Bohater odgrywał wiele różnych funkcji: studiował prawo, był księdzem i siedział w więzieniu inkwizycji; zaciągał długi i organizował loterię państwową. Spotkał wielu ludzi do dziś obecnych w podręcznikach historii, ale nie poświęca im dużo miejsca w swoich wspomnieniach. Prawie zawsze otaczał się kobietami. A może pamiętniki zredagowano w ten sposób, aby uwypuklić miłostki. Niekiedy odnosi się wrażenie, że bohater zajmował się wyłącznie uganianiem za spódniczkami.

"Momenty" zostały przedstawione dość delikatnie, bez szczegółowych opisów, raczej przy pomocy eufemizmów. To z pewnością nie jest poradnik "jak poderwać dziewczynę" — trzeba znaleźć wspólnego znajomego, który dokona prezentacji, a potem się ją kupuje. W mniej lub bardziej zawoalowany sposób.

Książka jest ciekawa ze względu na aspekty historyczne — z pierwszej ręki dostajemy informacje o życiu w osiemnastowiecznym świecie. Odpowiednie znajomości otwierają każde drzwi, z królewskimi włącznie. Błyskotliwość i sztuka konwersacji ceniona jest ponad wiedzę i cechy obecnie uznawane za zalety.

Językowo dobrze, słownictwo — siłą rzeczy częściowo pochodzące z innej epoki i czerpiące z różnych krajów — bogate. Co trudniejsze wyrazy (niekiedy bardzo proste) zostały wyjaśnione w przypisach.

środa, 11 stycznia 2017

"Z zamkniętymi oczami" — głównie dygresje

Tytuł:           Z zamkniętymi oczami
Tytuł oryginału: Ad ochci chlusi     
Autor:           Gianrico Carofiglio 
Wydawnictwo:     Wydawnictwo W.A.B.  
Rok 1. wydania:  2003                

Książka o procesie, w którym kobieta oskarża byłego kochanka o stalking i inne formy znęcania się. Cóż, Larsson zrobił to o wiele lepiej, od kryminałów z serii "Millenium" trudno się oderwać.

Powieść niby niezbyt długa, ale pełno w niej nic nie wnoszących zapełniaczy. Jakby Autor doszedł do wniosku, że pisze dla kobiet, wyobraził sobie odbiorczynie kolorowych pisemek o kosmetykach, więc dodał opis gotowania spaghetti i rozdzialik o robieniu zakupów w supermarketach. Naprawdę, elektryzującą informację, kiedy główny bohater soli wodę na makaron i dlaczego, można było sobie darować. Dla mnie, istota książki zginęła, przytłoczona górą pierdółek.

Trochę przypomina to rysunki przedszkolaków — nie pokazują rzeczy kluczowych, nie pokazują tego, co widać, tylko wszystko, o czym twórca dzieła wie. Zgoda, wiedza Carofiglio na temat sądownictwa stanowi atut pisarza. Ale nie przesadzajmy z tą przyprawą.
Odeślijcie mnie precz! Za góry, za może do Nowej Anglii, tam skąd przybyłem!

Dopiero w końcówce coś się zaczyna dziać, wata uszczelniająca znika, powieść wciąga i wreszcie czyta się z zainteresowaniem, pojawiają się zaskakujące zwroty akcji. A potem, żeby nie przyzwyczajać się do tego luksusu, dostajemy domknięcie licznych rozgrzebanych wątków.

Główny bohater, adwokat, irytował mnie swoją rozlazłością, opowiadaniem o przeróżnych nieistotnych szczegółach i zniewieściałością. Facet, który przejmuje się zmarszczkami? Nie czytało się o kimś takim przyjemnie. Niech sobie kupi czerwony samochód sportowy i nie zawraca głowy. Na sali sądowej momentami zachowuje się jak nieodpowiedzialny szczeniak, a nie jak weteran wielu rozpraw. Może Carofiglio zawarł tu zbyt wiele elementów autobiograficznych, aby stworzyć nierealistycznie porywającego protagonistę.

Pozostałe postacie (za wyjątkiem siostry Claudii) raczej słabo zarysowane, nawet ta prześladowana kobieta jakoś mdło wypada, choć, oczywiście, budzi współczucie.

niedziela, 20 grudnia 2015

"Imię róży" — najciekawsza książka Eco

Tytuł:           Imię róży         
Tytuł oryginału: Il nome della rosa
Autor:           Umberto Eco       
Wydawnictwo:     Noir sur Blanc    
Rok 1. wydania:  1980              

Uważam, że to najciekawsza spośród powieści Umberto Eco. Przynajmniej z tych kilku, które czytałam. Autor jak zwykle popisuje się erudycją, ale główny wątek spina treść wystarczająco mocno, aby zaciekawiać. Różne wyliczanki nieźle wpisują się w średniowieczne normy, więc nie rażą, a wyjaśnienia — co tu kryć — przydają się laikowi. Tym razem ogromna wiedza Eco liczy się na plus — bardziej pomaga czytelnikowi, niż go nudzi i zniechęca.

Autor nawet przyznaje się do posiadania czegoś tak plebejskiego jak poczucie humoru. Ujął mnie następujący dialog mentora i ucznia:
— Tak to jest, Adso. A są skarbce jeszcze bogatsze. Dawno już temu w katedrze Kolonii widziałem czaszkę dwunastoletniego Jana Chrzciciela.
— Naprawdę?! — wykrzyknąłem w podziwie. Potem ogarnęło mnie powątpiewanie. — Ależ Chrzciciel został zabity w wieku bardziej posuniętym!
— Tamta czaszka musi być w jakimś innym skarbcu — rzekł Wilhelm z poważną twarzą.
Powieść po części jest kryminałem — już na początku dowiadujemy się o zwłokach, potem z niecierpliwością czekamy na wytropienie zabójcy kryjącego się wśród mnichów, wraz z bohaterami rozważamy możliwe motywy. Końcówka wywarła na mnie spore wrażenie i sądzę, że to mocna strona książki. Podobała mi się również postać Wilhelma — franciszkanin bardzo korzystnie prezentuje się i w kontraście z młodym i naiwnym uczniem, i na tle starszych mnichów oraz kościelnych dostojników.

Tytuł wydaje mi się dobrany dość przypadkowo, trudno doszukać się związku z treścią książki. Owszem, można palcem pokazać miejsce, gdzie pojawia się taki zestaw liter, ale analogicznych fragmentów można znaleźć dziesiątki i nikt nie zauważyłby podmiany, gdyby Autor od początku zdecydował się na coś innego. Ale przyznaję — tytuł brzmi ładnie i poetycko.

Zaciekawiły mnie również wyjaśnienia Autora dotyczące procesu powstawania tekstu. Opis wykorzystanych sztuczek może się przydać. Podczas lektury nie zwraca się uwagi na takie rzeczy jak szkatułkowość opowieści, a tu proszę — wszystko nie tylko zostało przemyślane, ale miało swój głęboki sens.